Arayışın Alevi!

[Fuusoku Tora]

Chuunin sınavı maceram, daha başlamadan bittiği çin içimde bir burukluk olduğunu kabul ediyordum, ancak her aydınlığın içinde bir karanlık olduğu gibi, her karanlığın içinde de bir aydınlık vardır. Bu sebepten dolayı ümidimi kaybetmemeyi tercih ediyordum. Nihayetinde chuunin sınavı boyunca köy komisyonundan izinliydim ve görev alma gibi bir zorunluluğum, köyde bulunma durumum yoktu. Bu belki de benim uzun süredir beklediğim fırsat olabilirdi. Çantamın çoğu hala doluydu ve zamanım oldukça boldu. Bu sebeple bazı arayışlara girmek niyetindeydim. Daha önce yalnızca görev bahanesiyle gittiğim, yahut hiç gidemediğim yerleri görmek; gezmek istiyordum. Herhangi bir ülkenin sınırlarında olmadan, özgürce dolaşmak istesem dahi Raion-Sensei otelden ayrılırken beni köşeye sıkıştırmış, bunu yapmayacağıma dair bana söz verdirmişti. Aslında Iwagakure köyünde kalmak da iyi olabilirdi, ancak istediklerimi gerçekleştirmek için bundan daha uygun bir fırsatı ne zaman bulacaktım ki? Bu sebeple bir an bile beklemeden yola çıktım, arayışım başlamıştı..

Sensei'ye söz verdiğim üzere, etliye sütlüye fazla karışmadan Iwa'ya geldiğimiz yoldan ateş ülkesine geri dönmüştüm. Ancak Sensei Ateş Ülkesi'nde bir şeyler yapamayacağıma dair bir şeyler söylememişti. Bu sebeple Konoha'ya gitmeden önce, birkaç kasabaya uğramayı düşünüyordum. Etrafı biraz soruşturup, para yahut bir şeyler kazanmak için uğraşacaktım. İlk hedefim ise Shirogawa Kasabası'ydı. Shirogawa, tam ortasından bir nehrin geçtiği, daha çok turistik bir beldeydi. Bildiğim yegane şeyler bunlardı ve biraz konaklamaktan zarar gelmeyeceğini düşünüyordum. Kasabaya girdiğimde, öncelikle meydana gidip kasaba hakkında bir şeyler öğrenebileceğim birilerini arayacaktım..

[GM-Naruto]

İlk başta kasabaya girdiğinde, çevredeki sakinlik ve huzur içini kaplıyor. Kendi işine bakan insanlar, sağda solda koşturan senin yaşlarında çocuklar biraz durulmanı sağlıyor ruhsal olarak. Köy meydanına doğru yürürken çeşitli hediyelik Shirogawa'ya özel eşyalar satan dükkanlar, restorantlar, hanlar görüyorsun. Sokakta, bilmediğin kültürlerden insanlar var. Hepsi de bu köyün turistik değerlerini görmek için dünyanın başka bölgelerinden buraya gelmişler. Çoğu kendi işine bakıyor, etrafı rahatsız etmemeye çalışıyor. Meydana ulaşmak için köyün ortasındaki nehirden geçiyorsun. Sayısız irili ufaklı köprüler var. Nehrin görüntüsü, beyaz sakuralar olmasa b ile büyüleyici. Şehirdeki evler öyle büyük 2-3 katlı evler değil. Hemen hemen hepsi tek katlı, tek kişiye ait evler.

Ekstra olarak farkettiğin bir şey ise, kasabadan girişte, beyaz hakama giyinimli kişilerin samuray kılıçları taşımasıydı. Şehrin iç kısmına ilerlediğinde ise, beyazlı elemanlar yerine siyah giyinimli şahıslar görmeye başladın. Tehlikeli duruyorlardı. Köy meydanına vardığında ise, çevrede hiç siyah giyinimli samuray görmüyorsun. Onun yerine, aşırı kapalı kırmızı renkte giyinen bir kaç samuray görüyorsun. İlginç geliyor sana bunlar, ve nedenini çözemiyorsun.

Köy meydanındasın. Herşey sakin gibi. Etrafta dolanan 2 tane kırmızı giyinimli samuraya benzettiğin elemanlar var. Onun dışında çeşitli hediyelik eşya dükkanları, bir tane han ve bir kaç tane de restoran görüyorsun. Konoha'ya göre oldukça sakin bi meydan burası.

[Fuusoku Tora]

Kasabaya girdiğimde içime dolan sakinlik ve huzur, yapıma tamamen ters düşen bir şeydi, bir benlikte iki zıt şeyin buluşması oldukça rahatsız edici bir şey olduğundan, nedense kendimi huzursuz hissetmeye başlamıştım. Bu sakin yeri karıştırmak, biraz olay çıkartmak için içimde tutamadığım bir istek belirmeye başlamıştı ancak şimdilik böyle bir işe kalkışmamaya niyetliydim. Çünkü ne olursa olsun burası bir Ateş ülkesi kasabasıydı ve çok fazla turist vardı bu lanet olası yerde, ülkemin insanlarını turistlere karşı rezil etmemeliydim. Gerçi istesem de istemesem de olay çıkaracağımı biliyordum ancak bunun ne kadar geç gerçekleşeceği asıl önemli noktaydı. Kendi işine bakan insanlar, sakin ve sessiz kasaba burasının Konoha'dan ne kadar farklı olduğunu gösterir gibiydi adeta bana..

Köy meydanına ilerledikçe burasının bir turistik merkez olduğunu kanıtlayan, bir çok hediyelik eşya dükkanı ve restoran görmüştüm. Konoha'da bu kadar sık bulunmazdı bu gibi yerler, ve burada evlerin dağılışı da çok farklı gibi görünüyordu. Çoğu turistik merkezde olduğu gibi evler dış kısımlardaydı ve meydan tam anlamıyla bir kapitaldi. Evler ise açıkçası dikkatimi çekmişti, çübkü fazlasıyla küçüktüler. Konoha'da da minik evler bulmak mümkündü elbette, ancak çoğunluk gökdelen sayılmasa da yüksek binalardaydı ve burada gökyüzünün daha rahat görünüyor oluşu, bir kasabada olmadığım izlenimini uyandırıyordu ister istemez. Doğanın tam ortasındaydım sanki. İlerlemeye devam ettikçe Shirogawa'nın bu derece turistik olmasını sağlayan yere yaklaştığımı farketmiştim. Tam kasabanın ortasından geçen nehir, ve bir çok irili ufaklı köprü. Sakura'ların mevsimi olmasa dahi büyüleyici görünen bu mekanı, asıl turistik döneminde görmek gerektiğini aklımın bir kenarına yazsam fena olmayacak.

Ancak her şeyden ziyade, dikkatimi çeken en büyük nokta çeşitli renklerde hakamalar giymiş, samuray kılıcı taşıyan kişilerdi. Kasaba girişinde beyaz hakamalı kişileri görürken, iç kısımlara doğru ilerlediğimde siyah, ve tam merkezde koyu kırmızı renk hakamalar giymiş kişiler farketmiştim. Bunun sebebini pek anlayamasam da, meraklı kişiliğim anlaşılan çok dayanamayacaktı. Belki de askeri bir sistemdi bu? Rütbeye göre renk veriliyordu? Amatahminler beni pek ileri götüreceğe benzemiyordu, bu sebepten dolayı birilerine sorma zorunluluğu hissediyordum. Köy meydanına varmıştım ve gidip güzel bir yemek yemeden önce, merakımı susturmaya niyetliydim. Etrafta birkaç kızıl giysili samuray vardı ve en dostane görünenine yaklaşarak selam verdim: "Oi Ossan! İyi günler! Bir şey soracaktım, kasaba girişinde de, ilerlerken de senin gibi bir çok adam gördüm, samuray kılıcı taşıyan ve sana benzer giyinmiş; ancak hepsinin renkleri farklıydı, neden ki?"

[GM-Naruto]

"Hm?" diye sana doğru eğiliyor biraz samuray. Yanında bulunan diğer samuraya ciddi bir bakış atıyor. Sonra tekrar sana dönerek "Evlat, bence burnunu sokmamalısın bu tür işlere. Hadi bak ileride Mitarashi satan bir dükkan var, sahibi de iyi bir insan. Oraya git otur keyfini çıkar." Diyor ve sonra da ikisi de yollarına devam ediyorlar. Uzaklaşmış değiller, yanlarına gidip tekrar soru sorabilirsin.

[Fuusoku Tora]

Kasabaya girdiğim andan itibaren belki de dikkatimi en çok çeken şey, turistik mekanlardan ya da büyüleyici güzellikteki nehirden ziyade daha önce yalnızca birkaç kez gördüğüm, haklarında pek bilgi sahibi olmadığım samuraylardı. Çeşitli şekil ve renklerdeki hakamaları ve bellerine astıkları katanaları ile son derece asil görünen bu insanlar, biraz da tehlikeli havalarındaydılar. Sanki onlar yürüdüğünde, rotasındaki insanlar garip bir hızla yollarından çekiliyor gibiydi. Ayrıca dikkatimi çeken bir diğer şey, bölgelere göre renklerin farklılaştığıydı. En çok buna odaklanmıştım zaten, neden böyle bir gereklilik duyulmuştu ki? En ufak fikrim yoktu ancak şuana kadarki izlenimlerimden burada bir samuray hiyerarşisi olabileceği fikrini çıkartmıştım. Hiyerarşinin kelime anlamını bile tam olarak bilmiyordum aslında, sağda solda duyduğum kelimeleri bilip bilmeden kullanmak hoşuma gidiyordu ancak sanırım bu kez doğru bir yerde kullanmıştım. Tehlikeli görünseler dahi, merakıma yenilmiştim tabii ki de. Herzamanki gibi. Kasaba meydanında bana en yakın olan iki samuraya -hakamaları kırmızıydı- yaklaşarak bu renk farklılıklarına dair birkaç soru sormuştum. Belki de şamar yemek üzere olduğumu bildiğimden her an kaçmaya hazır konumda beklerken, ikili birbirine ciddi ciddi bakmış; hemen sonra içlerinden biri bana bu işlere burnumu sokmamamı söylemişti. Mitarashi dükkanı mı? Ne saçma adamsın be! diye içimden söylenirken çoktan yollarına devam etmiş olan iki samurayın arkasından koşarak yetiştim ve aniden önlerine fırladım: "Oi Ossan! Ben boş beleş bir velet değilim, ancak merak duygum dünyada sahip olduğum çoğu şeyden büyüktür, evet; çoğu şeyden. Bir arayıştaydım ve sizin için istediğiniz bir işi yapabilirim, yetenekliyimdir. Başarısız olursam da bir şey istemem. Ne dersiniz? Ha?"

[GM-Naruto]

Adam sana yüzünü dönmeden yürümeye devam ediyor. Sert bir tonda konuştuğunu duyuyorsun. "Evine dön evlat! Boyundan büyük işlere burnunu sokmazsan rahat edersin." Bir köşeyi dönerek kayboluyorlar. Etrafta başka onlara benzer samuraylar var, bunu farkediyorsun. Giyim tarzları aynı.

[Fuusoku Tora]

Heyecanlı heyecanlı samurayların peşinden koşturup hızla önlerine geçtiğimde, onları biraz etkileyeceğimi ümit etmiştim içten içe. Zaten dış görünüşüm de asi bir sokak dövüşçüsünü andırıyordu, en azından öyle düşünüyordum. Ya da basit bir dojonun basit üniformasına da benzetilebilirdi bu turuncu şey; net yorum yapmak için üçüncü bir kişi olmam gerekiyordu ki bu da imkansızdı. Bu sebepten dolayı sokak dövüşçüsüne benzediğimi ümit ederek ve karizmatik görünmeye çalışarak, samurayları ikna etmek için birkaç cümle sarfetmiştim. Ancak adam bana dönmeye tenezzül bile etmemişti, sert bir tonda cevap vermesi ise cabasıydı. En azından yüzüme bakmış olsa, korkup kaçabilirdim ancak ancak yüzüme bakmamış olması direkten beni aşağılaması demekti ve bu, dünyada katlanacağım en son şeylerden biriydi herhalde. Sinirle yumruklarımı sıkıp, bir köşeyi dönerek kaybolmuş olan samurayların arkasından baktım. Keskin kılıçlar tarafından kellemin uçurulmaması için, sakinleşmek zorundaydım. Bu sebepten dolayı hazır sıkmışken, duvara sağlam bir yumruk geçiriverdim. Adrenalin biraz fazla pompalanmış olsa gerek ki, bir anlığına hiç acı hissetmesem de elimin dış kısmında zedelenmiş derimden ve etimden sızan kanı görünce yaramın acımaya başladığını farketmiştim. Bu adamları kaçırmış olabilirdim, ancak etrafta bu gibi tiplerden çok vardı. Bu sebepten dolayı biraz dolaşarak -bu sırada çantamdan minik bir bez çıkarıp elimi sarmıştım- içlerinde en dostane görünenini aramaya başladım. Öyle birini bulduğumda, yanına yaklaşarak seslenecektim: "Oi Jiji, bir dövüşten çıktım da elim feci halde kanıyor. Herifin burnu çok sertmiş, kırılana kadar elimin ağzına etmeyi becerdi. Amgötsıçbok herif işte." Bildiğim tüm küfürler bunlar olduğu için, inandırıcılığımın biraz düşük olduğunu sanıyordum ancak elimi gösterince inanabilirdi belki de. "Sana diyeceğim, buralarda elimi gösterebileceğim bir yer var mı? Buralarda yeniyim ve tecrübeli bir dövüşçüyümdür de, senin gibi samurayları etrafta çok görüyorum, farklı renklerde hakamalar giyiyorsunuz, dikkatimi çekti; sebebi nedir bunun? Ve de aklımdayken söyleyeyim, biraz para anlamında sıkışık durumdayım, para yahut herhangi bir şey karşılığı bir iş verirseniz yapabilirim. Başarısız olursam da para almam."

[GM-Naruto]

Mitarashi dükkanına doğru yürüyen bir tane kızıl giyimli samuray görüyorsun, diğerleri gibi. Yanına gidiyorsun. Sen hızlı hızlı konuşurken seni dinliyor. Sonra da gülümseyerek 2 mitarashi istiyor. Bir tanesini sana uzatıyor. "Al bakalım, önce bi kendine gel." diyor ve bir tane mitarashi topunu ağzına atıyor. "Elini köyün deneyimli doktoru olan Geki-sama'ya gösterebilirsin. 1-2 sokak ileride oturuyor. Şu yöne gidersen tabelayı kaçırman imkansız." Bir tane daha mitarashiyi ağzına atıyor, üçlü mitarashiden sadece 1 tane kalmış durumda adamın elinde. Ağzı doluyken tekrar konuşuyor. "Kılık kıyafet işini boşver evlat. Ama iş istiyorsan belki bir şeyler ayarlarız. Ama senin yaşındaki birine göre ağır olur belki, bilemiyorum." diyor. Bu arada, mitarashi dükkanının önündeki sandalyelerden birine oturuyor.

Temsili resim:

[Fuusoku Tora]

Bulabildiğim en dostane samuray bile şahine benzeyen gözleri ile etrafa keskin bakışlar atan, genel olarak dağınık saçlı ve sakalı saçı birbirine karışmış, çapulcuya benzer bir adamdı. Neyse ki kişiliği, görüntüsünden on kat daha iyi gibi görünüyordu. Ona selam verdiğim an dikkatini bana vermiş, saçma konuşmam boyunca beni dinlemişti ve konuşmam bittiğinde beni başından savmayarak benimle normal bir insan gibi konuşmaya başlamıştı. Nihayetinde iyi bir insan bulabildiğime seviniyordum. Bu ossan bana faydalı olabilirdi. Bu sırada az önceki samurayın bahsettiği Mitarashi dükkanına yaklaştığımızı farketmiştim. Burnuma gelen mis gibi yemek kokusu, bana acıktırdığımı hatırlatmıştı ve midem gürültülü bir şekilde guruldarken, hafifçe yüzümün kızardığını hissettim ve başımı aşağı doğru eğdim. Ossan, dükkan sahibinden iki Mitarashi isterken bir anlığına içimden mırıldanmıştım: "Oha aç herif seni.." ancak hemen sonra yemekler geldiğinde Ossan birini bana verince, adeta bir duygu patlaması içine girmiştim. Zaten son derece duygusal olan benliğim, böylesi darbelere dayanamıyordu işte. Gözyaşlarımı zor tutarken haykırmamak için dudağımı ısırıyordum. Neyse ki konu çabuk değişti ve doktora geldi. "Geki-Sama demek. Hmm" diyerek mırıldanarak bende ağzıma bir top attım. Ardından kafamı kaldırarak tabelaya baktım. Elimin durumu çok kötü değildi, bu sebeple oraya daha sonra uğrayabilirdim. Ossan'la biraz sohbet etmek istiyordum. Samuray da bunu anlamış olacak ki -ya da yalnızca oturarak yemek istediğinden- Mitarashi dükkanının önündeki sandalyelerden birine çöküvermişti. Hemen yanındaki sandalyeye otururken, ağzı dolu samurayın dediklerini dinledim. Kıyafet işini çok takmamamı söylüyordu, ve bu insan gibi söylenince gayet de iyi anlayabiliyordum. Nihayetinde konu işe geldiğinde Ossan istemeden de olsa bana hakaret etmişti: "OI! Ossan! Belki istemeyerek yaptın bilmiyorum ancak, Tora-Sama için ağır hiçbir şey yoktur!" hızla elimdeki tüm topları ağzıma attım ve ayağa kalkarak samurayın karşısında dikeldim. Hayvan gibi şişmiş ağzımdaki lokmaları çiğnemeye çalışırken, iki elimi belimin yan kısımlarına koydum ve göğsümü kabartarak Ossan'a bakmaya başladım: "Bu fiziği, bu yüzü iyi hatırla Ossan, çünkü bir gün dünyanın en güçlü insanı olacak." Her kelimemde ağzımdan yemek fışkırdığı için bir on beş-yirmi saniye kadar bekledim ve ağzımdakiler tamamen bitince konuşmayı sürdürdüm: "Ve dünyanın en güçlü insanı olacak insanlar için ağır iş yoktur! Söyle bakalım, ne yapabilirim senin için!"

[GM-Naruto]

Karşındaki samuray, seni dinlerken ister istemez babacan bir gülümseme takınıyor. "Tamamdır o zaman adamım, sana bir kaç iş bulabiliriz belki. Ama biraz daha dinlenelim. Daha yeni 2 kişiye ağzının payını vermekten dönüyorum, yorgunum valla." Biraz soluklanıp son kalan mitarashiyi de ağzına atıyor. Çubuğu da yere fırlattıktan sonra seni süzüyor. "Savaşçı gibi bir halinvar, bunu anladım. Ama sanki sende daha derini de var gibi. Hangi köydensin? Ailen kim? Neden iş arıyorsun? Biraz kendinden bahset." Babacan surat ifadesi ile seni sorulara boğuyor. Bir elini dizine koymuş, diğerini de her daim kılıcında tutuyor oturduğu yerde.