Phoenix'in Pençelerini Bilemesi

[Eikyū Hikari]

Kocaman bir Puzzle'ın başına oturmuştum, parçaları yavaş yavaş birleştiriyordum fakat bu oyunda bir süre yoktu. Belki bir ömürde bitirecektim belki de bir günde. Fakat artık Puzzle'a hangi taşla ve nereden başlamam gerektiğini biliyordum. Gerisinin çorap söküğü gibi geleceğinden emindim. Bana nasıl başlamam gerektiğimi açıklayan Gaido-sama'ya en içten saygı duyuyordum, geri geldiğim zaman onu iyileştirmenin bir yolunu bulacaktım, ona borçluydum. O yaşına rağmen shinobi olamasa dahi en azından çok istediği bir şeye kavuşmasını sağlayacaktım!

Yürüdüm, koştum, yoruldum... O ağaçtan o ağaca sekerken zihnim düşüncelerle doluydu. Önce ışık geldi gözlerimin önüne, göz karartıcı bir ışık. Onu elde etmek istiyordum, ona hükmetmek istiyordum. Daha sonra Gaido-sama geldi aklıma, onun bilgeliği ve cesurluğu. Bir oğlu vardı. Eğer başı derde girerse oğlunun üzüleceğini bile bile beni savundu. Daha sonra ise Mizukage geldi. O gün geldiğinde ona neler söyleyeceğimi iyi biliyordum, onu yargılayacaktım daha sonra ise adaletin çekicini masasına indirecektim. Ama şimdilik Puzzle oynamaya devam etmeliydim. Puzzle'ı mı bitirince Mizukage'nin de sonu gelecekti...

'Sanırım bir günde pazara gitmeyi deneyebilirim. Geceyi bir handa dinlenerek geçiririm. Ardından ise şu Shinochi ile görüşelim. 35 Yıl önce ışığı sadece göz kamaştırmak için kullanıyordu. Şimdi ise kullandığı tekniğin ustası olmuştur bile. Fakat beni eğitmeye razı olacak mı? Gerekirse onun hizmetçiliğini yapacağım fakat o tekniği öğreneceğim. Gaido-sama'nın başı derde bir hiç uğruna girmemeli!'

Kendi kendimle konuşmayı adet haline getirmiştim. Genellikle içimden kendi kendimle konuşuyordum, zaten yanımda bir yol arkadaşı olmadığımdan kendi kendime arkadaşlık yaparak iyi zaman geçirdiğim söylenebilirdi. Şimdilik aşırı derecede tetikte olmaya gerek yoktu. Fakat karanlık basmadan önce şu bahsi geçen yere ulaşmalıydım. Karanlıkta nelerin başıma geleceği ile ilgili hiçbir fikrim yoktu; Vahşi yaşam, Missing-Nin... Acaba bende bir Missing olmuş muydum? Şimdilik bir suç işlememiştim ama para kazanmak için suç işlemek zorundaydım. Ama para kazanmakla ilgili bir iki fikrim yok da değildi...

Ben bir Phoenix'tim. Sürüden yoksun, tek başına göz alabildiğine gökyüzü olan bir yerde uçuyordum. Kimi zaman avcılar tarafından kovalanıyor, kimi zaman açlık tarafından dövülüyordum. Ama hiçbir zaman yılmıyordum, yılmayacaktım. Zamanı geldiği zaman tekrar ateşler içerisinde kül olacaktım ve benim küllerimden yepyeni bir Phoenix gözlerini dünyaya açacaktı!..

[GM-Naruto]

Yürümeye devam ediyorsun, önünde oldukça uzun bir yol var gibi. Kapı ise artık görünmeyecek kadar uzakta, orman gereğinden fazla sessiz. Aklına Gaido`nun söyledikleri takılıyor, sürekli olarak aynı sözler tekrar ediyor kafanda. "Senin Gideceğin yer Çöller değil !, güney de değil evlat !"... Zihninde bu tekrarlar öyle yoğun ki, sanki Gaido`nun söylediği bir şeyi atlamışsın gibi. Söylerken ki ses tonu tekrarlanıyor aklında. "Değil" kelimesini vurgulayışı, bu öyle bir vurgulayış ki, sana yapmanı söylüyormuş gibi. Günaha teşvik eden bir şeytanmışcasına söylüyor Gaido, "Çöle değil, Güneye değil..." ... Yolda sıkılmamak için şarkı söyleyebilirsin, koşabilirsin. Ancak dikkatli ol, kapıdan henüz tam anlamıyla uzaklaşmamış olsan da, sınır-dışı daima insanın güvenini söken bir yer olmuştur.

Out: Bu arada bu seferlik kabul ediyorum ama 2 kere aynı rpyi kullanmayın Hikari-san. O rp, o konuda kaldı, burası için yeni bir tane yapmalıydınız.

[Eikyū Hikari]

'Acaba pazar yeri hikayesi yalan mıydı? Shinobilerin kuşkulan maması için söylediği bir kandırmaca mıydı? Şimdi yolumu değiştirip güneye doğru mu dönmeliydim? Oradan gemilerle çölleri bulabilirdim belki? Of her puzzle bu kadar zor olmak zorunda mıydı? Her bulmaca bu kadar komplike mi olmalıydı?..' Gaido-sama'nın ne yapmaya çalıştığını hala anlamamıştım. Fakat denemekten zarar gelmezdi. Önce haritadan sınır dışında ki pazar yerini bulmalıydım. Eğer böyle bir yer yoksa Gaido-sama'nın söylediklerinin tam tersini yapma zamanı gelmiş demektir. O zaman ise güneye ve çölleri olan bir bölgeye gitmeliydim!

Sağlam bir ağacın dalına oturdum. Ardından sırtımda ki haritamı çıkartarak bulunduğum konumu siyah kalemimle işaretledim. Önce haritada pazar yeri isimli bir bölgeyi (Kirigakure sınırları dışında olan) aramaya koyuldum. Eğer bulursam işaretleyecek ve kendi noktamla pazar yeri arasında ki yolu çizecektim. Daha sonra ise Kirigakure'nin güneyine bakarak çölleri olan bölgeleri tarayacaktım. Böylece hangi iki bölgeye gitmem gerektiğine karar verecek ve %50 şansım olacaktı! Ama Gaido-sama'nın dediği gibi; "Görülecek yerleri görmeyi ihmal etme' edemezdim de! İki şekilde de bir şeyler kazanacaktım, ruhuma bir şeyler katacaktım!

Phoenix yolunu şaşırabilirdi. Tek yapması gereken gözlerini kapatıp hislerine güvenmesi ve uçacağı doğru yönü bulması gerekiyordu. Daha sonra dinlenecek, yolunu öğrenecekti. Şimdi benim de aynı şeyi yapmam gerekiyordu. Bence güneye gitmeliydim. Aklımdan bu geçiyordu. Pazar yeri diye bir yer varsa bile burasının olacağını sanmıyordum. Ve böylece (eğer yakınlarında çöl olan bir bölge varsa) güneye doğru hareket etmeye başladım, yolculuğuma işte böyle devam edecektim. İşte böyle kanatlarımı açacak ve işte böyle rüzgarın içinde ateşimi harlayacaktım!

Out: Sorun olacağını sanmamıştım Gm-san. Bir daha bahsettiğiniz şeye uyarım ^^

[GM-Naruto]

Zaman oldukça geçiyor, yola çıkalı saatler oldu ve ayaklarında hafifçe ağrılar hissetmeye başlıyorsun. Fakat bu hiç durmadan yürüdüğünden olan bir şey, aslında yorgunluk bile denemez. Sen yoluna devam ederken, karşı taraftan köylü görünüme sahip, genç bir çocuk gelmekte. Ağzında küçük bir dal ve başında hasır şapkası var, altında eski püskü bir kapri, üstünde ise sadece bir yelek var.(One Piece Luffy gibin bir çocuk işte) Bu rüzgarda fazlasıyla açık giyinmiş fakat bundan rahatsız olduğu söylenemez. Uzaktan samimice "Yol ne tarafa dostum ?" diyor. Ortamda şüphelenecek bir durum yok gibi.

[Eikyū Hikari]

'Hasır şapka ha? Zevkime uyuşuyor. Fakat sınır dışında böyle bir çocuğun ne işi olabilir ki? Görünümünü değiştiren bir Missing bile olabilir. Tabii kütüphane'de yaptığım paranoyaklığı artık göstermemeye başlasam iyi olabilir. Gaido-sama bu paranoyaklığa bir şey demese dahi başkaları laf edebilir...' Genci bir yandan izliyor bir yandan da düşünüyordum. Pek önemli biriye benzemediğinden ona karşı pek bir ilgi duyduğum söylenemezdi...

"Güneye doğru gidiyorum dostum. Buralarda çöl var mı? Sanırım gitmem gereken yer orada fakat pek bir fikrim yok. Neyse seni konuşmaya boğdum, sen nereye gidiyorsun dostum?"

Hareketlerim bir shinobiden çok çırağı andırıyordu, yani en azından ben öyle düşünüyordum. Alın bandımı çantama koymuş, köyü simgeleyen eşyalarımı çıkarmıştım. Dışarıdan tehlikeli gözükecek kadar sade sayılırdım. Fakat benim gibi 'küçük' olarak değerlendirebilecek çocukları böyle değerlendirmeye pek de gerek yoktu

Çocukla sıkıcı konuşmamı bitirdiğimde tekrar yoluma devam edeceğim. Günümü burada heba etmek ahmaklık olurdu doğrusu. Şimdiden yorulmaya başladım ama önümde bir bu kadar daha yol olduğu sayılır. Phoenix'ler kanat çırpmaktan yorulmazlardı; her ne kadar kanatlara sahip olamasam da...

[GM-Naruto]

“Heheh, Tam adamına sordun ! Ben bir gezginim ve daha önce çöle uğradım. Çok ilginç insanlar var orada. Neyse dostum, şu an Kiri köyüne doğru gidiyorum. Eğer çöle gitmek istiyorsan dosdoğru devam et, limana vardığında oradan ateş ülkesine veya daha uzun bir deniz yolculuğu ile rüzgar ülkesine varabilirsin." diyor, ardından ise el sallayarak yürüyüşüne devam ediyor. Daha önce bu kadar sıcak ve samimi biri görmediğini düşünüyorsun, missing-nin olmadığı içinse şanslısın. O neşesinin altında bir katilde yatıyor olabilirdi... Yoluna hızla devam ederken, güneş yavaş yavaş batmaya başlıyor. Artık gerçek manada yorulmaya başlıyorsun. Tabi güneş batmadan limana varabiliyorsun, limanda büyük bir han var. Belli bir ücret karşılığında orada konaklayabilirsin ya da zaman kaybetmeden birileriyle konuşabilirsin. Limanda onlarca gemi var, açıkta birkaç tane büyük gemi, 2 tane de küçük bot var. Oldukça karışık bir liman, sen gemileri süzerken yanından geçen iri, siyah uzun sakallı bir adam "Nereye gitmek istersin, buyur bizim gemiyle gidelim !" diyor. Onunla gidebilirsin ya da limandaki başka gemilere de bir şeyler sorabilirsin.

[Eikyū Hikari]

'Ateş ülkesi'ne ya da Rüzgar ülkesine... Handa kalarak hem zaman hem de vakit kaybedemem. Eğer para kazanabilecek bir yol olursa... Belki gemileri korsanlardan korumak için ücretsiz bir yoluculuk ve bir kaç Ryo alabilirim. Şu önümde duran adam denemeye değer. Ona bir iki gösteri yaparsam ve politikacı gibi konuşmayı başarırsam epey işime gelir!' Düşüncelerimden sıyrıldıktan sonra önümde ki adama doğru sıcak bir şekilde bakıyorum. Sesimin tonunu birazcık yumuşak ayarlayarak konuşmaya geçiyorum; "Ahoy sevgili dostum! Bu terimi nereden öğrendiğimi merak edersen diye söylüyorum, ben insanların gemilerini korsanlardan koruyan paralı askerlerden bir tanesiyim. Bunlar da benim onurum..." Sözlerime ara verip çantamdan bir kunai ve bir shuriken çıkarıp adama gösteriyorum. Ardından eşyalarımı geri koyduktan sonra daha sert bir tonda konuşmamı sürdürüyorum; "Bu denizlerde türlü türlü itler var. Şu yaşıma rağmen onlar hala bitmiyor. Belki tanırsın Alev ülkesinin bir limanında kaptan Ryuusei ile tanıştım. Onun gemisini korurken tam 3 tane korsan gemisi saldırdı biliyor musun? Ve o gemilerin hepsinden kurtulmayı başardık. İstersen biz alev ülkesine gittiğimiz zaman sorarsın..."

'Biz' demiştim. Bir insanı ikna etmenin yolu kelime oyunu yapmaktan geçiyordu. İnsan zihni çok güçlüydü, fakat insanlar kendi zihinlerine hakim olamazdı. Zihnine bir gönderme yaparak çoğu kişiye istediğini yaptırabilen ustalar bile duymuştum, okumuştum kitaplardan. Benim de onlardan arta kalır bir yanım yoktu elbette. Bu tekniği çok fazla kullanmazdım, zira çevremde kullanılmayı gerektirecek bir durum olmamıştı. Ama şimdi kullanılması gerekiyordu. Eğer şimdi biraz daha sakin bir sesle, sayı vermeden beni işe almasını istersem birkaç ryo koparabilirdim. Ayrıca başka paralı askerlerin fiyatlarını söyleyerek gözünün korkmasına yol açar beni hemen işe almasını sağlardım, ve öyle de yapıyordum...

"Ayrıca kulağıma bazı paralı askerler geliyor, tam 30 ryo + yemek istiyorlarmış. Gerekçeleri ise köy shinobilerinin bile bundan daha fazla alma gerekçesiymiş. Peh, siz bunu benden daha iyi bilirsiniz kaptanım. Ben ise 10 ryo + yemek istiyorum, alev ülkesine gideceğim. Belki adını duymuşsunuzdur bizzat jounin Hagane'nin öğrencsiyim. Eğer onun ününü duyduysanız köyün en tecrübeli jouninlerinden biri olduğunu ve öğrencilerinin de neredeyse onun eline su dökebileceğini bilirsiniz. Öyle değil mi kaptanım?" Sinsi olmasa da masumane olmayan bir gülümsemeyle adama baktım. Yalan, dolan, kandırma... Hepsini uyguluyordum ve başarılı olduğuma içten emindim. Bu dünyada para kazanmak için birilerine kazık atmak gerekir, öyle değil mi?

[GM-Naruto]

Adam söylediklerin karşısında saf bir merak olduğuna emin olduğun bir yüz ifadesi ve “Oohoooohhhh” diyerek cevap veriyor. Ardından ise “Kabul fakat sadece 7 ryo veririm !” diyor, ekliyor “Zaten koruyan birini buldum fakat doğru söylüyorsun, geçen sefer neredeyse tüm paramı çalmışlardı !” Adamın teklifini kabul edip etmemek senin elinde.


Out: Normalde bir yere varmak sadece 5 rp fakat kurgunuz gereği gezdiğinizi varsaydığım için ve para kazanacak bir iş bulmuşa benzediğiniz için konu "Seyehat rpsi" olmaktan çıkmıştır. Bir nevi göreve girmiştir. Tabi istiyorsanız, direk yolculuğu bitirebilirsiniz. Ancak para alamazsın.

[Eikyū Hikari]

'7 Ryo ha? Önümde ki eleman fazlasıyla enayi çıktı. Birazcık daha kassam bana kasasının şifresini bile söyleyecek... Neyse ben hırsızlığı mı sadece katana gibi şeylerde yaparım. Şimdilik 10 ryo elde etsem yeterli. Ondan sonra ver elini Alev ülkesi, ver elini ışık elementi!' Yüz hatlarıma sahip çıktım, önce dudaklarımı şişirerek 'Hmm' sesi çıkardıktan sonra hafifçe dudak bükerek gayet açık ve pazarlık payına yer vermeyen bir ses ve üslupla konuşmaya başladım; "7 Ryo kabul. Fakat taktiğiniz de şöyle bir açık gördüm kaptanım. Geminizi koruyacağım için bunu söylemekte bir sakınca görmüyorum. Gemiye koruma tutmuşsunuz. Fakat o adamı sizden kim koruyacak? Sanırım siz daha önce üstad Ranitsu'nun hikayesini duymadınız? Aslında o bir üstad sayılmaz, insanlara kendilerini önce güvenmelerini sağlayan sonra da her şeyi çalıp gemileri ateşe veren bir psikopat. Tabii buna göre benim de bir hain olup olmadığımı anlamanız gerekir. Dediğim gibi benim senseim Hagane'idi. Kendisinin dünya görüşü ise onur idi. Benim onurum ise alın bandım ve silahlarım!.."

'Eğer kaptanı çözebildiysem şimdi bu işe balıklama atlayacaktır. Fiyatı arttırmanın tam zamanı sayılır. Ama beni 'sınaması' hiç işime gelmez doğrusu. Bu yüzden hem kendimi efsanevi gösterecek hem de daha fazla para koparak bir yöntem geliştirmem lazım. Aslında tek yapmam gereken...' Düşüncelerimi uygulayama koydum. Sesim buz gibi soğuk, yüzüm ise gülümser bir havadaydı (Bkz: Ichimaru Gin gülümsemesi) Kaptana yönelik; "Eğer 3 Ryo daha (Toplam 10 ryo yani) verirseniz sizi hem adamlarınızdan hem de korsanlardan koruyacağıma tekniklerim üzerine yemin ederim. Fakat sizden ricam beni o gereksiz sınama gösterilerini yapmamanız. Ben gizli ışık tekniği uygulayıcısıyım. Çok yıkıcı bir teknik olduğumdan geminize en ufak çizik gelmesini istemem. Ayrıca tekniğimin duyulup bu genç yaşımda neden bu kadar güçlü olduğumu öğrenmek isteyen bilim adamlarıyla da uğraşamam. Siz de son derece güçlü ve bilgili bir kaptana benziyorsunuz. Gizli teknikler, shinobiler gibi jutsu olmasa da, elbette biliyorsunuz. Onların tayfanız tarafından hatta tamamen bir ülke tarafından duyulmasını istemezsiniz değil mi kaptanım?" Sırıtan bir bakış atıyordum. Onu biraz övmüş, gizli tekniklerden bahsetmiş ve gücümün propandasını yapmıştım. Muhtemelen içinde bir merak ve 'İnanılmaz biri, hem 10 ryo istiyor. Ne zarar gelir ki?' şeklinde bir tepki uyandırmış olmalıydım. Ve bu tam istediğim şeydi!

Koruyacağım belki de sırtından vuracağım gemiye ilk adımımı atmıştım. Her şekilde (ya 7 ya da 10) ryo alarak biraz para kazanacaktım ve en kötü ihtimalle son anda ölmüşlerin silahlarını alıp bir tekneye atlayıp kaçacaktım, ya da bunu deneyecektim. Sonuçta ben bir ışık elementi kullanıcısıydım(!) Bana kimse zarar veremezdi, kendim bile... "Hey kaptan-san! İsminiz nedir? Kalbimi siper edeceğim adamın ismini bilmek benim için bir onur olur!" Ve böylece yeni bir yolculuğa başlamıştım...

Out: Kurgumun içinde yan-görev şeklinde iyi olabilir bana göre. Yani eğer göreve girecekse görev şeklinde yapalım Gm-San ^^ Ayrıca görev sonunda yaptığım görevlere bunu ekleyecek miyim acaba?

[GM-Naruto]

“Onu benden korumana gerek yok, çünkü o benim ağabeyim. Onu güçlü bir shinobi yetiştirdi, akademiye gitmemiş olsa da oldukça iyidir. Fakat o talihsiz yolculuğumda yanımda değildi ve soyulmamıza engel olamadı. Ama lanet korsanlar ! Bu sefer iki tane güçlü shinobi ile karşılarında olacağız !” diye ellerini yumruk yapıp, aşağı doğru indiriyor. Sonrasında bahsettiğin ışık tekniği kullanıcılığı hakkında ise biraz şaşkın biraz da “Hadi canım, sende.” Der gibi bakıyor. Görünüşü iri yapılı olabilir ancak hareketleriyle adeta bir çocuk bu adam… “Çok iyi ! Ancak 1 ryodan daha fazlasını veremem, 8 ryoda ya anlaşırız ya da soyulurum daha iyi !” Sözleri bittikten sonra ellerini arkasına doğru atıyor ve büyük adımlarla “Beni takip edin.” Diyor, sözleri hafifçe soğuk geliyor sana. Sanki trip atıyormuş gibi.

Gemisine yaklaşmadan önce, “Adım Nieçe” diyor, ardından gemiyi görüyorsunuz. Pek büyük değil, içine 20-30 kişinin sığacağı kadar. Kahverengi bir renge sahip, geminin ön tarafında birkaç lamba var, gemiye doğru çıkmaya başlıyorsunuz. Tam karşınızda yerde oturmuş ve yüzü görünmeyen birisi var, Nieçe ona karşı “Abi, yeni bir shinobi tuttum !” diyor yüksek sesle. Yüzünü göremediğin adam ise “Aferin sana, sakın korsanlara para bırakma, hepsini harca…” diye sakince sitem ediyor. Nieçe ise yürürken “Ama o normal değil, ışıklı lambalı teknikleri varmış !” diyor, bu sözlerinden sonra adam kafasını bir anda kaldırıyor ve keskin gözleri ile yüzüne doğru bakıyor. Üstünde hafif bir baskı hissediyorsun, ardından ise adam geri çekiliyor tekrardan. “Göreceğiz…” diyor. Nieçe ise sonrasında sana bir örtü getiriyor, “Bu gece gemiye girilmemesi için burada uyumalısın. Sabah erkenden yola çıkacağız.” Diyor, ardından ise geminin iç kısmına doğru giriyor. Sabaha kadar az önceki korkunç adamın yan tarafında uyumak zorundasın, açıkçası biraz tedirginlik hissediyorsun.

Out: Görevi başarırsanız tabi eklersiniz Hikari-san. Bu arada Nieçe ve abisi aşağıda.

Nieçe:


Abisi: