Impossibru! Bu Mavi Kuzgun!

[Blue Raven]

Video from : www.youtube.com

Yenilmez olanı yen.
Kırılmaz olanı kır.
İmkansız olanı imkanlı kıl.
Umutsuz olanı umutla doldur.
Adaletsiz dünyayı adaletle, merhametsiz insanı merhametle donat!

sfx:fiuuuv
- II-I-IMBOSIBRU! Y-Yyyyiinee o geldi! MAVİ KUZGUN!

Şehirin terk edilmiş, gecenin kasvetiyle bütünleşmiş ve şehir eşkiyalarının meskeni haline gelmiş sokakları, bir gece yarısı bu sesle inledi. Sadece 2 dakika önce, loş bir ışığın altına oturmuş 4 adamın kıkırdamalarıyla yetiniyordu sokak. Soygundan elde ettikleri hasılatın verdiği keyif içlerini ısıtmakla kalmıyor, sıcak paranın varlığı onları bu sert kışın ortasına sıkışmış geceden de koruyordu. Gece boyu şarkılar, türküler, küfürler ve abartılı hikayeler yankılanmıştı tüm sokakta. Ancak şimdi hepsinin hayret nidaları ve birbirine vuran dişlerinin çıkardığı tıkırtı sesleri hakimdi ortama. Mavi Kuzgun, parlak, turkuaz kostümü ile belirmişti sokağın başında. Kanatlarını öyle bir açıp çevrelemişti ki onları, sanki " artık siksen bir yere kaçamazsın " mesajı veriyordu. Hele hele yüzündeki o ifade...o mayhoş sırıtış..."haydi kaçmaya çalışın da görün ebenizinkini" diyordu sanki. - ROW ROW. Artık bitti. Sadece teslim olun. diyerek tasdikledi vermek istediği mesajları. 4 soyguncu mavi kuzgundan ölesiye korksa ve teslim olmanın en mantıklı çözüm olduğunu bilse de, ellerinde tuttukları sıcak para bir fahişeyi cezbettiği gibi cezbediyordu...ateşliyordu onları. - Hayır. BİTMEDİ! diye çıktı aralarından biri ortaya. Kemerinden silahını çıkarmaya kalmadan, mavi bir duman çevreledi etrafını. Diğerleri, adamın mavi dumanda kayboluşunu şaşkın gözlerle izlerlerken, 2 tane kılıcın birbirine sürtme sesi yankılandı etrafta sfx: chuuw choow. Kuzgunun pençelerinin ortaya çıktığı ve adamın bağırsaklarını dışarıya döktüğü o özel anı maalesef duman nedeniyle kimse göremedi. Neyse ki, şov sonunda perde ortadan kalktığında, bağırsaklar eşkiyalara "merhaba" dercesine bakıyordu...Yüzlerine doğrultulmuş pençelerin hemen ucunda...ince ince doğranmış halde. - Problem ?

- Problem? Problem? Row Row. Bir kuzgun gibi uç. Row....Row....Hey...Hey nereye gittiniz? Eşkiyalar. Teslim olun. Sizin de bağırsaklarınızı mı deşeyim ha...haaa! Neredeyim. İnsanlar yine bana bakıyor. Hayatım boyunca alışık olduğum bir durum aslında. " İnsanların ucubeymiş gibi bana bakmaları " . Yine aynı bakışlar. - Problem ne? diyerek bir tanesine sorumu yöneltsem de, sorumu duyar duymaz suratı bok yemiş bir hal alıyor. Kıyafetlerime, üstüme başıma bakıyor ve bir anormallik göremiyorum. Her şey çok normal. Kimonom üstümde, kılıcım...kılıcım....ah evet. Kılıcımı takım binasında unutmuş olmalıyım. Tamam yani, kılıcımı yanımda taşımıyorum diye yerden yere vurmanıza gerek yok. Siz taşıyorsunuz da ne oluyor? Hepiniz sıradan shinigami'lersiniz. Ben de shinigami'yim. Ama shinigami'lik benim Clark Kent modum. Halkın arasında Clark Kent olarak gezerim...Öldüğüm gün bana bu güçler fani hayatta tamamlayamadığım misyonumu yerine getirmek için verildi. Çocukluğumdan beri düşlediğim o süper güçleri elde etmenin yolu ÖLÜMDEN geçiyordu. Söylenişi biraz korkunç olsa da maalesef öyle. Nasıl öldüğümü hatırlamıyorum. Ancak şu anki halimden memnunum. Artık süpergüçlü bir insanım! SÜPERKAHRAMIM demiyorum. Süperkahraman olmak için güçlere ihtiyaç duyulduğu nerede görülmüş? Ölmeden önce de bir süperkahramandım. Şimdi süper güçlü bir süperkahramanım! Yerde yatan ve kıvranmakta olan adam bu dakikada dikkatimi çekiyor. Kabız olmuş gibi bir hali var. Nedense bana olan bakışları da epey keskin. - Pekâlâ millet. Kılıcımı almaya gidiyorum. İşinize dönün, rahatlayın, nefes alın falan. Bu kadar dışlamanıza gerek yoktu. ROW ROWW. Görüşmek üzere. Hala anlam veremediğim şekilde meraklı gözlerle bakan kalabalığı yarıp geçtikten sonra takım binamızın yolunu tuttum. Amacım kılıcımı bulmaktı. Nereye bıraktığımı hatırlamayı bırak, bu sabah ne yaptığımı bile hatırlamıyorum!

Out: Kahramanımızın sorunlu bir kişiliği vardır. Çocukluğundan beri kendi yarattığı, ideal kahraman tiplemesi olan Mavi Kuzgun -ki normal halinde de gözünde bir tiplemedir sadece-, bazı anlarda büründüğü karakter haline gelir. Bu karaktere büründüğünde özgüveni tavan yapar, herkese kafa tutar, iyiliğin, adaletin, dürüstlüğün savunucusu bir halk kahramanı olur. Kendini o dakikalarda bir kostümün içinde, birbirinden özel güçlere sahip biri olarak görür. Hayalgücü karşısında gördüklerinin de farklılaşmasını sağlar. Örneğin basit bir ağacı, 12 kollu bir titan olarak görebilir ve kendini ağaçla savaşırken bulabilir. Normal halinde ise sadece basit ancak hayalperestliğinden zerre kaybetmeyen bir çocuktur. Blue Raven haliyle tek farkı, gerçek ile kurguyu hayal edebilir olmasıdır.

[Blue Raven]

Kimonomun içinde koştururken kendimi matrix'te ajan smith'mişim gibi hissediyorum. Aynı üniformalar içinde gezinen, başarılı programlanmış bir düzenin içinde var olan virüsler...Pekala iyi virüsler. Hollow gibi sistemin hatalarını temizlemek için yaratılmış virüsler. Diğerlerinden farkı olmayan, sıradan bir shinigami olduğum için kendimi epey huzursuz hissediyorum bu aralar. Ben sistemin gerekliliklerini yerine getirmek için tasarlanmış BASİT BİR VİRÜS olmadığım için, farklı misyonlara da sahip olduğum için kimono'mu yırtıp " Sizden FARKLIYIM " diye bağırmak istiyorum. I AM THE CHOSEN ONE! Her süper kahraman diğerlerinden farklıdır evet. Ancak hiçbir süper kahraman farklı olduğunu dile getirmez, güçleriyle gösteriş yapmaz, egosunu tatmin etmek için hareket etmez. Bir villain olmadığım sürece, bu prensipleri benimsemek zorundayım. Jor-el, Sam Parker, Yip Man ve nice kahramanların akıl hocaları ne dediydi zamanında hani..." Büyük GÜÇ, büyük SORUMLULUK getirir " diye...Peşinde yalnızlık getirir, hayal kırıklığı getirir...Kendisiyle yaptığı savaştan galip çıkabilenler süper kahraman yakıştırmasını alabilir. Sanırım kendimle yaptığım savaşın ilk etaplarındayım....Karanlık güçler beni farklı taraflara çekmeye çalışsa da...gücün aydınlık tarafında kalmak nihai amacım!

Bir gümüş sörfçü gibi havada süzülerek gelemesem de, ya da martian manhunter gibi ardımda kırmızı bukleler bırakamadan ortama giriş yapamasam da...gelmek istediğim yere sonunda gelmiştim. İhtişamdan yoksun, klasik bir giriş. Takım binası adeta içinde ejderhalar bulunan bir zindan gibi belirmişti gözümde. O pis bölüm sonu canavarlarını aşıp kılıcıma ulaşmak zindana giriş amacım. Hala aklımda kılıcımı nerede bıraktığıma dair en ufak bir fikir yoktu. Fakat dün geceyi bu binada geçirdiğimi biliyordum. İçeride bir yerde olmalı. İlk bakacağım yere takımın Dojo salonu olacak. Her gün dojo'da biraz ninjacılık yaparım. Hatırlamasam da dün bunu yaptığımdan adım gibi eminim. Binaya giriş yapar yapmaz dojo salonuna ilerleyecektim.

[GM-Bleach]

Beşinci takıma özel dojoya girdiğin anda, gözlerin yarısına yakını sana dönüyor. Genellikle haykırarak ya da saçma sapan -karizmatik- bir şeyler yaparak dojoya giriş yaptığından bu kadar mainstream bir girişi kimse beklemiyor gibi. Ancak senin hafif kırık olduğunu bildiklerinden yorum yapmayarak işlerine devam ediyorlar. Yaklaşık 20 kişi var içeride. Bir kısmı yorgun argın ve ter içinde bir kenarda oturup dinlenirken kalanlar da "boken"lerle antrenman yapıyorlar. Senden rütbeli birini göremiyorsun. Takım teğmenlerinden bile kimse yok. Oldukça sakin bir gün gibi görünüyor. Belki de birilerine kılıcını görüp görmediklerini sorabilirsin.

[Blue Raven]

Dojo salonuna adım attığımda milyonlarca göz beni karşılıyor. Hani gözlerin üstümde olmasına alışığım ama, boş bir zindana girmeyi amaçlarken 750 milyon göze sahip zindan muhafızı ile karşılaşmam ürkütürdü beni. Anlık bir yutkunmadan sonra kendimi toparlıyorum hemencecik. Zaten diğerleri de işlerine dönüyor. Çalışma şevkiyle yanıp tutuşuyor bugün takımımız. Boken'lerin arasında bakışlarımı daldan dala gezdirirken, kılıcıma dair en ufak bir işaret göremiyorum. Boken'ler her birbiriyle çarpışıp o kuru tahta kesini çıkardıkça beynimde şimşekler çakıyormuş gibi oluyor...sonra o kara bulutun içine gömülüyor ve etrafın aydınlanması engelleniyor. Lanet kılıcımı mutlaka birinin görmüş olabileceğini düşünüyorum. Takım binasından başka bir yerde olmasına imkan yok. Eğer fitne fesat peşinde katışıksız bir or....ya da her neyse, öyle birinin eline geçmiş ise belki işim zor olabilir. Yine de etraftakilere sormakta fayda var. Teğmen ya da başka rütbeli birinin olmaması şu an için avantajıma diyebilirim. Kılıcımın kaybolduğunu rütbeli biri öğrenirse hiç yoktan azar da yerim şimdi. Elemanların dikkatini çekecek ve boken seslerini bastıracak bir ses tonuyla söze giriyorum -maalesef bu ses tonunu biraz abarttığımın henüz farkında değilim-

- Oooooi! Boken'leri bir kenara bırakın millet. Kılıcım kayıp da acaba gören var mı? Biliyorum her gün yüzlerce zanpakuto görüyorsunuz ve salınım halinde olmayan her zanpakuto birbirinin kopyası sayılır. Amma velakin ortam orospusu olmuş, başı boş, yetim bir piç gibi gezen bir zanpakuto gördüyseniz...HEH İŞTE O BENİM KILICIM. GÖRDÜNÜZMÜ LEN!?

[GM-Bleach]

Garip haykırışın karşısında en yakındaki birkaç kişi yerinde zıplıyor. Bir iriden, bir de deliden kork derler ya; onlarınki deliden korkma hesabı. İster istemez onların aklında ürperilecek bir imaj bırakmış gibisin. En azından bir kısmının. Diğer kısım ise seni iplememekle uğraşıyor. Dövüşlerini ve muhabbetlerini sürdürüyorlar. Söylediklerin karşısında başlangıçta bir cevap alamıyorsun ancak bir süre sonra sessizliğe katlanamayan tırsaklardan biri -bu takıma senden sonra girmiş bir çaylağa benziyor- "Sabah buralarda bir kılıç vardı. Temizlik için erkenden gelmiştim, ortalarda görünce orada kalmasın diye alıp kenara koydum. Sonrasında burayı teftiş etmek için Nakagami-San geldi." -Nakagami'nin takım teğmenlerinden biri olduğunu biliyorsun- "Pek dikkat etmedim, tozlarla boğuşuyordum. Kılıcı o almış olabilir."

[Blue Raven]

-Nakagami-san mı. Hay Yüce Krom'un kutsal taşakları. Beni ipleyenlerden birisi, kılıcımın Nakagami'de olabileceğini söylemişti. Korktuğum başıma gelmişti yani. Hiç yoktan itibar kaybedecek, azarlar işitecektim. Atsız gezen kovboy gibi hissediyorum kendimi her geçen dakika. Kılıcı olmayan bir shinigami, soul society'de kabul edilebilir bir durum değil. Artık onmikitsudo ile mi takılacağım ne...ninca işleri de pek bana göre bir iş değil. Hem ne saçmalıyorum ki ben. Kılıcımı kaybettiğimi duysalar, beni takımdan kovmayı bırak, ruhlar dünyasından tekrardan dünyaya postalar, mezarımdan diriltir ve tekrardan fani fani dolaşmamı sağlarlar heralde. İşte bu en kötü ceza olur, kaldıramam bunu. Tekrardan dünyaya dönmek? Öyğk. - Pekâlâ pekâla. Bu Nakagami nerelerde görüldü en son. Umarım takım binasındadır. Ha, nerede biliyor musun?

[GM-Bleach]

Nihayet senden kurtulmak üzere olduğunu farkeden adam ufak ufak kendi işine dönerken yarım ağızla cevap veriyor: "Bilmem, odasındadır herhalde. En kötü akşam yemeğinde görürsün. Yine de gözüne çok gözükmeni tavsiye etmem. Yani bilirsin, zanpaktousunu kaybeden bir shinigami.."

[Blue Raven]

Kılıcım büyük ihtimalle teğmenin elindeydi. Her ne kadar nasıl kaybettiğimi bilmesem de, ona söyleyeceğim yalanları şimdiden kafamda planlamaya başlamıştım. "Dün gece çok içtim"...Hayır! Güzel bir bahane değil. "Doğum yapmakta olan kadını hastaneye yetiştiriyordum"...Shinigami'ler doğum yapar mı? Yapmaz. "Zanpakuto'm bana fısıldadı ve ufak bir sözlü atışma yaşadık. İlişkimize ara vermeye karar verdik"....I-ıh. Bu da garip kaçar. En iyisi teğmene doğruları söylemek. Nasıl kaybettiğimi gerçekten hatırlamıyorum ve bu konuda kendisinden yardım isteyeceğim. -Teşekkürler Amigo! Yamuk ağızlı elemana teşekkürlerimi ilettikten sonra salonu terk ettim. İstenmeyen bir bok parçası gibiydim zaten orada. Artık elimde bir ipucu vardı. Mavi Kuzgun uçacağı yeri biliyordu yani. Hızla koridorda koşuyor, önüme çıkanı itmekten çekinmiyordum. Acil bir meseleydi bu. İbresi teğmenin odasını gösteren pusulamla kanatlarımı çırpmaya devam ettim!

[GM-Bleach]

Koridorda hızla ilerleyip önüne çıkanlardan ustalıkla sıyrılırken, teptiğin elemanlardan birkaçı arkandan söyleniyor ancak bunları takmak için biraz fazla meşgul olduğundan umursamıyorsun.Nihayetinde Nakagami'nin odasına ulaştığında, kapının arkasında herifin birine azar kaydığını duyuyorsun. Ne dediğini tam anlayamasan tek sesten gelen bağırışların mantıklı tek açıklaması bu olabilir. Birkaç saniye sonra, sen kapıyı çalmaya daha fırsat bulamadan sürgülü kapı açılıyor ve aşağı doğru bakan, feci bozuk gibi görünen bir suret çıkıyor dışarı. Odada ise masasının önünde, bağırmaktan nefes nefese kalmış Nakagami'yi görebiliyorsun.

Teğmen Nakagami uzun siyah saçlı, saçlarını kafasının arka-üstünde atkuyruğu halinde toplayan ve saçıyla birleşerek ağız kenarına inen sakalları olan bir adam. Bıyığı yada top sakalı yok, ve çoğunlukla kaşları çatık bir şekilde geziyor. Seni farkettiğinde suratı garip bir hal alıyor -kızgın bir gariplik gibi- ve içeri gelmen için kafasıyla işaret ediyor. Diğer adamın sessizce uzaklaştığını farkediyorsun.

[Blue Raven]

Koridorda ilerlerken üzerime gelenleri video oyunlarındaki bot karakterler gibi gerimde bırakıyordum. Hani sadece sen dokunduğunda ya da yanından geçtiğinde "Dikkat etsene!", "Kavga mı arıyorsun!" gibi şeyler söylemeye programlanmış o karakterler. Gidip yanlarına "Evet kavga arıyorum" gibi bir cümle söylesem, "Dikkat etsene!", "Kavga mı arıyorsun" gibi yanıt verirler tekrardan. Şu an ölesiye arkamı dönüp biraz aksiyon yaratmak istesem de...hem misyonumu hem de kişiliğimi yansıtmakta o kadar başarılı olmadığımı hatırlıyorum. Ağzımdan sadece basit bir "Özür Dilerim" cümlesi çıkıyor, paytak paytak yoluma devam ediyorum.

Koridorun sonundaki odadan gelen sesler...Bana teğmenin ya da yüksek rütbeli birinin varlığını kanıtlıyordu. Yoksa 5.takım binasında hangi normal üye bu kadar sesli konuşabilirdi ki? Söylediklerini anlamasam da o gürültülü ses kulağımda "Gel bana...Gel bana da o zanpakuto'yu kıçına sokayım!" şeklinde yankılanıyordu. Beynim aynı ses tonunu kullanarak bu kelimeleri kafamın içinde dolaştırıyordu. Odanın önüne daha da yaklaştığımda elemanın teki mahkeme duvarı suratıyla dışarı çıkıyor. Tüm o azarı, negatif enerjiyi absorb etmiş bedeniyle patlamaya hazır nükleer bomba gibi. Bir an zihinsel bir kontakt kurarak "Hay yüce krom'un kukuletaları aşkına. Şimdi zıçtık gardaşş" şeklinde mesajımı gönderiyorum. O da öyle bir bakıyordu ki sanki "Ben kurtuldum sıra sende kussoo!" demeye getiriyordu. Nitekim ispanyol matadoru ve rock'n roll kralı kılıklı teğmenimiz bu noktada göz teması kuruyordu benimle, "Gel hele şöyle" diyordu o bakışlar imâlı imâlı.

İçeriye giriyorum, mümkün olduğunca da masumiyetimi ve şirinliğimi kullanmaya çalışıyorum. Gözlerim gizliden gizliye kılıcımı arıyor odasında, belki bu kılıç meselesini bilmiyordur diye pot kırmamak için bu meseleyi açmıyorum. Bakışları beni daha önceden beklediğini gösteriyordu. Bana söyleyecekleri olmalıydı. O halde ben konuşmaya başlamadan önce masum tavrımla onu dinlemeyi tercih edecektim.