Yine Kükrüyoz!

[Shishi Yuri]

Güç X1

"Neden burayı seçtin ki?" Yuri yürümeye devam ederken önüne bakarak cevap verdi, "Seçtin değil, seçtik. Çölde yaptığımız antremanların neden verimsiz olduğunu sanırım sen de anlamışsındır, o kadar kum yığınında hareket etmek bile zorken bir de teknik mi geliştireceğiz?" Mezar taşlarının adlarını okumuyordu, yalnızca antreman yapabilecek boş tenha bir alan bulabilmek istiyordu. Elbette o yerin geniş olması da en az o kadar önemliydi ayrıca ölmüş olan insanların yanında çevreyi yakıp yıkmak pek de hoş bir şey değildi bir Shishi'ye göre. "Bana ayak uydurabilmen için bundan çok daha fazlasını yapabiliyor olman gerekiyor, biliyorsun değil mi?" Zenji gülerek tek pençesini alaycı bir tavır ile yukarı kaldırdı. "Klandaki pek çok aslandan daha güçlüyüm, ama sen yalnızca basit bir geninsin.. Demek istediğim senin benim seviyeme erişmen gerekiyor bu da sanırım en az altı-yedi yıl kadar sürer. Hatta bence hiç deneme bile." Yuri çaktırmamaya çalışsa da içten içe içini bir rekabet hissi bürümüştü, aslanını duvara yapıştırmak istiyordu. "Her neyse, şimdi tartışmanın sırası değil kedicik. Güçlenmek için buradayız unutma." Yere bakarken gözü dalmıştı, toparlamaya çalışır bir halde "Her anlamda." diye tamamladı cümlesini. Zenji ile uyumlu bir çift olsalar da günlük hayatta birbirlerini tamamen kendilerine rakip olara görmekteydiler hatta bazen yumruk pençeye bile savaştıkları oluyordu. Yuri sertleştirilmiş kumların oluşturduğu mezar taşlarından birine öylece baktı. "Düşündüğüm şeyi yapmayacaksın değil mi..?! Sakın ha! Ölümüne lanetlenirsin!" Sarışın çocuk havalı bir sırıtma ile aslanına baktı, ardından eski mimiklerine dönerek "Hayır." diye cevap verdi. "Bunlar kullanıcı hatası, yani buranın altında biri yatmıyor. Hadi başlayalım ha? Shishi Ooda!" Elinde topladığı bütün gücü bir anda serbest bırakarak şiddetli bir yumruğu kuma indirdi. Sertliği sanki bir anda bozulmuştu, çünkü kumlar normalkinin aksine akışkan bir halde gelmişti.

[Shishi Yuri]

Güç X2 1/2

"Yeterli değil, çok daha fazlası gerekiyor." Zenji umutsuz, bir o kadar da bıkkın bir şekilde "Aha.. Bu on yılda yapacağına eminim." diye cevap verdi. Her zaman durumlar iyiye gitmeye başlasa bile tek bir cümle ile Yuri'nin tüm hayallerini yıkan aslan olmuştu, bazen o kadar kötü durumlarda bunu kullanıyordu ki boğazlamak falan geliyordu insanın içinden. Sertleştirilmiş kum parçalarının ortasında öylece bekleyen ikilinin tek amacı her zamankinden daha güçlü olmaktı, fakat bu gidişle hiç bir şey yapamayacakları da kesin gibiydi. "Ha-ha çok komikmiş." Çöl aslanını takmamıştı bile. Zenji gök yüzüne bakarak "Yağmur yağacak gibi.." diye söylendi ve kafasını birden Yuri'ye çevirdi. Suna'da yıllardır yağmur yağmıyordu, hatta belki de yüzyıllardır. En azından Yuri doğduğu günden beri böyle bir şeye şait olmamıştı. Yalnızca kendisine masallarda veya hikayelerde anlatılan bu gökten inen su parçacıklarının bir gün sel halinde akıp hayatını kurtaracağını hayal edip durmuştu. "Saçmalaşma, hava kapalı olsa da böyle bir şey imkansız." İnanmak istiyordu, gerçekten istiyordu. Ama kendini fazla umutlandırınca da hep hayal kırıklığına uğradığı için bu kez olayın kötü yönünden bakmayı seçmişti. "KRRROAAAVVVV!" Kulak delici bir sesle kükredikten sonra kum parçalarından birine atlayıp bütün gücü ile pençe geçirdi. "Sana verilmiş olan limitli güçlerle bunu yapabildiğinde benim kadar çevik olmuş olacaksın." Yuri'nin insan olmasından bahsediyordu. Sarışın genin yüzünün sağ kenarı ile alaycı bir gülümseme takındı. Giderek hızlanan adımların ardından hızlı bir şekilde mühürleri yaptı ve "Shishi Kakkou Henka No Jutsu!" diye bağırarak olması gereken formunu aldı. Dönüştüğünde hızını kesmemişti, hatta dört ayak üzerinde olduğu için bunu avantaj bilip daha hızlanmaya başladı. Sonuna kadar gidecek gibiydi. Beş metre ilersindeki kumdan dikdörtgen şeklinde oluşturulmuş olan boş mezar taşına tüm gücü ile atladı ve havada pençeyi geçirdi. "Shishi Tsumeeaaa!" Kol ve bacak kasları gelişmeye başlamıştı, fakat bu sadece bir başlangıçtı. En azından şimdilik.

[Shishi Yuri]

Güç X2 2/2

Olmuyordu, olmacaktı da. Neden mi? Çünkü yeterli güce sahip değildi. Çok gariptir ki basketbol oynayabilmek için boy uzunluğu gerekir ancak oradaki asıl amaç boyunu uzatmaktır. İşte shinobi dünyası da bunun gibi bir şeydi sistematik açıdan. Güçlü olabilmek için güçlü olabilmek gerekiyordu, tamamen saçmalık..
Yuri kısmış olduğu gözleri ile aslanını süzdü bir süre yeniden. "Vücut geliştirmek mi?" Bakışlarından anlamıştı ne demeye çalıştığını, aslında bu garip alfabeyi Yuri daha 5 yaşındayken keşfetmişlerdi Zenji ile. "Aynen öyle. Ne de olsa güç, fiziksel anlamda vücut demektir. Taijutsu da öyle.. Çelimsiz bir çocuk kendini ister istemez ninjutsuya yatkın bulur, bu da ilerideki yaşamını olumsuz ya da olumlu yönde etkileyen ve tetikleyen bir şey aslında. Ne olursa olsun zinde olmak zorundasın." Kafasını sağa çevirip kendi vücuduna bakınca "Zorundayız." diye ekledi. "Tamaaaaaaam o zaman başlıyorum!" Elini yumruk yapıp yukarı doğru savurdu zafer işareti olarak. Hemen şınav pozisyonu aldı. "Ben üşeniyorum sen say!" Aldığı derin bir nefesi aynı hızda vererek egzersize başladı. "1..2..3..4..5..6..7..8..9..10.. Hey, daha şimdiden kesilemezsin! Ayrıca önce kendine bir hedef belirlesen daha iyi olur sanki." Yuri nefes nefese kalmıştı. "Yüz beş!" diye bağırdı boğazından akan soğuk terler ile. Yılmamaya çalışıyordu.. Evet belki zordu, ama yine de yapacaktı. "Yirmiiiii.. Yirmi biiiiiir, aaaah daha hızlı olabilirsin!" "Başlıyoruz!" "Yirmi üüç yirmi dört yirmibeş yrmialtı yrmydi yrmskz yi.. y.." Zenji "vay canına" dememek için kendini zor tuttu. Böbürlendirmek istemiyordu sahibini ne de olsa, fakat başarıya giden yolun anahtarının adını bulabilmişti. Azim!
Yuri çekmiş olduğu yüz dört şınavın ardından yere yığılıp kalmıştı. Zenji yanına geldi ve sahibi ölmüş bir köpek gibi burnu ile dürttü çocuğu. "Bir daha seni dinlersem.. Gaza getirdin getirdin böyle oldu sonumuz işte! Ama.. Sanırım değdi ha." Sadece gülümsüyordu. Kazanan taraf olmak için bundan daha fazlası gerekliydi ve bunu elde edene kadar durmayacaktı. Güç için her şeyi yapabilen bir iyi karakter kendi ayaklarının üzerinde durabilmeliydi ne de olsa en başta.