Bir Mahkumun İcraatları...

[Kurogane Jinsuke]

Hapisten çıktıktan sonra hayatımın rahat olmayacağı aşikardı.Artık yegane amaçlarımdan birisi gelişmemdi.Gelişmem için adam öldürmem lazımdı ve adam öldürmem için de...Bir silaha sahip olmam lazımdı.Jutsularımın yanında bir de katana fena olmaz dı.Konoha meydanı...Daha önce gittiğim bir iki tane demirci vardı.Ama bunların dışında bir demirci bulmalıyım.Hatırladığım kadarıyla adam şöyle diyordu:
"Katanalar ruhsuzdurlar.Diyar diyar dolaşırlar ve kendilerini hakedecek bir sahip ararlar.O kişiyi bulduklarında ruhlarından bir parça kopartır ve onunla birlikte yaşarlar.".Aradığım katana tipi Soshu Kitaye idi.Ama paramın buna yeteceğini hiç zannetmiyorum.Sanırım Variha Tetsu ya da Gomayi 'ye param yetebilir.Bunlardan birisi için gideceğim ve bir demirciye başvuracağım.Konoha meydanında gezmeye başladım.Gördüğüm en lüks ve deneyimli görünen demirciye gidecek ve onlardan birisine Katana için başvuracaktım.Köy meydanında her dükkanı gözlerimle tek tek süzmeye başladım...

[GM-Naruto]

Köy Meydanı'ndaki ilerlemene bir demirci bulma umudu ile başlasan da kısa yürüyüşüne rağmen bunda başarılı olamıyorsun. Daha çok hazır giyim ürünleri, ekipman, gıda ürünleri satan insanlar meydanda bulunmakta. Bunun dışında meydandaki insanlar her zamanki Konoha Meydanı manzarasını tamamlıyor. Ancak bu sefer onlarla göz göze gelmen bile senin kendini kötü hissetmene neden oluyor. Çünkü en masum çocuğun gülümseyen bakışı bile senin eski bir mahkum olduğunu söyler gibi geliyor sana. Bu yüzden de bunaltıcı olmayan havaya rağmen terlemeye başlıyorsun. Alnından süzülen terler dinmemek için direnirken sen de onların akmaması için direniyorsun. Fakat ruhunu kemiren şeylerin önüne geçmen sandığın kadar kolay olmuyor.

[Kurogane Jinsuke]

Köy meydanında yürüyorum...yürüyorum ve yürüyorum.Karşıma ne bir demirci çıkıyor ne de silah malzemeleri satan bir dükkana rastlıyorum.Etrafta bir kaç tane kıyafet satan mağza,bir takım ekipman depoları,yiyecek içecek ürünleri ve daha nice şeyler satan dükkanlar vardı.Ve bunların arasında bir tane bile demirci yoktu.İyi bir demirci bulursam eğer bu konu hakkında yeterince bilgi alabilir ve iyi bir katanaya sahip olabilirdim.Bir insanı öldürmek için katanadan daha iyisi yoktur!İnsanlar...Onlarla göz göze geldiğim zaman içimde kötü bir his doğuyor.Sanki...sanki ben bir hainmişim gibi bakıyorlar bana!Yeri geldiğinde küçücük,hiç bir şeyden haberi olmayan masum bir çocuğun gülümsemesi,kimi zaman yüzündeki çizgilerin her birinde onlarca anı saklayan ve bu anılarda beni gören yaşlının küçümsemesi...Kendimi kötü hissettiriyor bana.Bir garip oluyorum.Sanki tüm bu insanların içinde yabancıymış gibi hissediyorum.Meydanın her zaman kalabalık olması ve aralarında bir tek benim dikkat çekmem de bu hissi daha da yoğunlaştırıyor.Hapisten çıktıktan sonra hayatımın zorlaşacağı kesindi ama bu kadarını da tahmin etmemiştim.Bu zorluk beni terletmeye başlamıştı.Sıcağın yanında bir de sıkıntılar gelince,sabrımı ve gücümün sınırlarını zorlayan bu ter beni yiyip bitiriyor.Ne kadar dirensem,kendimi rahat hissetmeye çalışsam da,içimdeki dışlanma ve yalnızlık hissi beni daha da terletiyor.
-Aptal!Yalnız değilsin.Etraftaki insanlar...Hangisi masum?Söyle bana!Bu insanlardan hangisi günahsız,hangisinin suçu senden düşük?Senin suçun ney Burondo?Sistemi değiştirmek istemen mi?Eğer bu bir suçsa evet biz suçluyuz!Hem de kahinatın görüp görebileceği en büyük suçlularız.

Çih.Haklıydı Byakuya.Kendimi daha iyi hissetmeliyim.İnsanların bana bakışlarının dışlanmasından değil de bir kurtarıcı aradıklarından dolayı olmadığını neden akıl edemedim ha?

-Çünkü aptalsın!
Hadi oradan be!

Bu konuşmalarımın,bakışlarımın ve içinde boğulduğum düşüncelerin yanında bir de demirci bulmalıydım.Yavaş yavaş diğer sokaklara sapmaya,gözlerimle demirci dükkanlarını aramaya ve ara sokaklardan geçmeye başladım.Koskoca Konohada elbette bir demirci bulacaktım.Eğer bulamazsam geçen sefer Hige-senseiden jutsu öğreneceğim zaman katana parçası yaptırdığım demirci-ossana gidecektim...

[GM-Naruto]

Konoha Meydanı'ndaki ilerleyişin bir demirci bulma ümidi ile devam ederken aklındaki şizofrenik duygular yolları karıştırmana, gitmek istediğin yerler dışında başka sokaklara çıkmana sebep oluyor. Her ne kadar bir bilinç kaybı gibi olmasa da bu durum henüz yeni yeni oluşmaya başlamış Byakuya sanrıları zaman zaman istemsiz hareketleri de beraberinde getirmekte. Bu yüzden de kısa sürede kafandaki Byakuya'yı dinlemeyi bıraktığında anlamsız bir yere, çocukların koşturdukları, yetişkinlerin ise sadece birbirleri ile çene çaldıkları ve çocuklarına hiç dikkat etmedikleri bir yere geldiğini fark ediyorsun. Evet, bir çocuk parkının tam orta yerinde, çocukların eğlendiği aletlerin tam ortasında tabiri caizse sap gibi dururken buluyorsun kendini.

[Kurogane Jinsuke]

Yürümeye devam ettiğim bu sokaklarda zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum.Bir demirci bulabileceğimi zannediyor ve yürümeye devam ediyorum.Ama bir sorun var:
Byakuya ile ne zaman konuşmaya başlasam nerede olduğumu anlamıyorum.Sanki kendimi kayıp ediyorum.Byakuya ile konuştuğum zaman farklı,elimde olmayan hareketler yapabiliyorum.Byakuyayı dinlemeyi bir mühlet bıraktıktan sonra anlıyorum bunları.Çünkü kendimi anne olduğunu sandığım kadınlar bir bankta otururken,bazı çocukların ip atladığı,top oynadığı,kaydıraklardan kaydığı ve birbirlerini kovaladığı bir çocuk parkında buluyorum.Çih.Byakuya ile konuşmak gerçekten eğlenceli ama bunu oturup dinlendiğim zamanlarda yapmalıyım...Parkın tam ortasında bir ağaç gibi dikilirken neden burada olduğumu anladığımda ellerimi cebime koyuyor ve yürümeye devam ediyorum.Konoha meydanına doğru geri dönmeye başlıyorum.Eğer biraz daha bir demirci bulamazsam geçen seferki Ramencilerin ve Kuyumcuların yanındaki Demirciye gideceğim.Ama piyasayı biraz gezmek iyi olacaktır...

[GM-Naruto]

Etrafta gezinmene rağmen aradığın demirciyi bir türlü bulamıyorsun ve bu yüzden de önceki sefer konuştuğun demirciye gitmek için hareketleniyorsun. Kısa bir yürüyüşün ardından demircinin olması gereken yere geldiğinde ise boş bir dükkan seni karşılıyor. Dükkanın camına yapıştırılmış olan "Kapıya gelmeden 300 metre öncesine taşındık." yazısı ise sana dükkanın boşluğunu açıklıyor.

[Kurogane Jinsuke]

Neredeyse Konohanın yarısını dolaştığım halde henüz bir demirci bulamadım.Bu ne yahu!Tüm demirciler benden saklanıyor mu?Artık boşa vakit kayıp etmektense bana büyük kıyak geçen o demirci amcanın yanına gitmeyi planlıyordum.Yanına gidip biraz sohbet edecektim.Belki birazcık yalnızlığımdan kurtulurdum ha...Bulunduğum alandan yavaşça Kuyumcular sokağına yürümeye başladım.Çünkü Hige sensei için parlak bir şey ararken kuyumcular sokağındaydım...Kesinlikle...Kesinlikle buralarda bir yerlerde olması lazım bu demircinin.Burası kuyumcu dükkanları,buralar da Hige sensei için parlak bir şeyler aradığım zamanki kuyumcular...Ah!Evet işte burası.Şurada hemen köşe başındaydı demircinin dükkanı.Dükkana doğru yavaşça ilerliyorum.Adımlarımda bir arkadaş,biraz sohbet,bir güler yüz özleminin yorgunluğu vardı.Ellerim ceplerimde,suratım yaşadıklarımın yükünden dolayı eskimiş ama geçmişin izlerini hala taşıyor.15 yaşında bir genin olmama rağmen 30 yaşındaki bir adamdan farksızım.Demirci dükkanına varmıştım artık.Ama önümde aynı zihnim gibi bom boş bir dükkan ve bu dükkanın daha henüz tozlanmış penceresinde küçücük bir kağıtta yazılmış olan:
"Kapıya glemeden 300 metre öncesine taşındık." yazısı yavaş yavaş beni hareketlendirmeye başlıyordu.Demek başımı çarptığım büyük kapının 300 metre gerisi.Hayatımın çizildiği kapının 300 metre gerisi ve... hayatımın anlam bulacağı kapının 300 metre gerisi.Düşüncelere boğulurken ayaklarımın beni Konoha meydanının Merkezine getirdiğini fark ediyorum.Buradan Konoha kapısına doğru yol alıyorum.Kapının 300 metre gerisinde olduğuna göre görüş alanıma girdiğinde dükkanı bulmam lazımdı.Ama görüş alanıma girse de girmese de sürekli etrafıma bakmaya,kapıya doğru ilerlemeye ve arayışımın son bulmasını dilercesine adımlarımı sıklaştırmaya devam ediyordum...

[GM-Naruto]

Konoha'nın meşhur büyük kapısına yaklaştığın her an kalbinin atışı giderek daha da hızlanıyor. Çünkü burası senin kaderinin yazıldığı noktalar ve sen her ne kadar kaderini olgunlukla karşılama gibi bir uğraşın içinde de olsan henüz ufak bir çocuk olmanın getirdiği depresif düşünceler ile kendini kötü hissetmeni engelleyemiyorsun. Kalbinin tek bir atışı bile bütün vücudunda yankılanıyor ve bir anda boşalmaya başlayan zihnin sadece kalp atışlarınla doluyor gibi oluyor. Kendini zorlamana rağmen birkaç adımdan sonra dizlerinin üstüne çökmekten kurtaramıyorsun kendini. Yaşadıklarının ağırlığı ile ezilmeye başlayan vücudundaki baskının arttığını, sanki baban Iapetus, annen Asia ve sen de Atlas'ın ta kendisi olduğunu hissediyorsun. Ancak Atlas ile aranızdaki en büyük fark, senin onun kadar güçlü olmadığın gerçeği. Omuzlarına yüklenmiş dünya giderek daha da ağırlaşırken bakışlarını ileriye odakladığında yanyana duran dört adet barakadan hallice olan evleri görüyorsun. Hepsinin de çatısından siyaha yakın dumanlar çıkmakta ve bu dumanların Konoha'da çıkabileceği tek yer demirciler. Birbirine benzer bu evlerin konumuna baktığında ise kapı ile aralarında aşağı yukarı 300 metre bulunmakta.

[Kurogane Jinsuke]

Konohanın Kapısı...Kaderimin yazıldığı,yazılmaya devam ettiği ve son bulacağını düşündüğüm yer...Olgunluğun doruklarında bir çocuk da olsam burada yaşadıklarım benim yükümü biraz daha artırıyordu.Sanki...sanki bir daha aynı şeyleri yaşayacak,bir daha kaçmaya kalkışacak, bir daha yakalanacak , bir daha hastahaneye yatacak ve bir daha zindana atılacaktım.Gerçekten de kendimi kötü hissediyordum.Yeteri kadar yürümemiş olduğum halde artık dizlerimde derman kalmamıştı...Kalbim...Kalbimin atışları değişiyor.Sanki her bir atışı,sevgilisinin göğüslerinde yatıp da onun her bir kalp atışını tüm vücudunda hisseden bir abdal gibi hissediyorum kendimi.Ama bu atışlar benden geliyordu.Düşünceler...Artık neredeyse düşünemiyordum bile.Zihnim bir bardaktan boşalan su gibi boşalmıştı.Kendimi tüm yetilerimi kayıp etmiş gibi hissediyordum.Tek duyduğum şey kalp atışlarıydı.Dizlerimin bağı çözülmüştü sanki.Üzerime bir ağırlık çökmüştü...Yavaş yavaş dizlerimin üstüne çöktüm ve şapkamı çıkarttım.Derin derin nefes almaya başladım.Biraz daha rahatlamam lazımdı.Yaşadıklarım...15 yaşındaki bir çocuk için çok ağırdı sanki...Kendimi atlas gibi hissediyorum.Yunan mitolojisindeki yüce atlas.Babası Iapetus,annesi ise Asia. Babamdan alındım...Hayır!Aslında kendi kendimi ondan aldım...Annem...Annem Asia ise öldü...Ve ben...Yüce tanrı tarafından cezalandırılarak tüm dünyanın,bu da yetmezmiş gibi üstüne tüm gökyüzünün yükü binmişti.Atlas kadar güçlü değildim...Ne bu dünyayı ne de gökyüzünü taşıyabilirdim.Ama bunu deneyecektim...Hayır!Denemek zorundaydım.Eğer denemez isem,vazgeçersem bir korkak olmaz mıyım ha?Omuzlarımdaki yük daha da ağırlaşıyordu.Sanki hava beni boğuyordu.Bir an önce buradan kurtulmak istiyordum.Artık şu Katanaya kavuşmak ve bu kapıdan uzaklaşmak istiyordum ama ne kadar uzaklaşırsam uzaklaşayım yine de kapı beni kendine çekecekti.Bundan eminim.Artık yere yönelttiğim bakışlarımı biraz ileriye yöneltmeyi akıl edebilmiştim.Çok yavaş ve çok az da olsa, aldığım derin nefesler yeniden mantıklı düşünmeyi başarmamı sağlamıştı.İleride ise 4 tane Baraka gibi,ne fazla ufak ne de fazla büyük, çatısında simsiyah dumanlar tüten bir...iki...üç...dört, evet dört tane baraka ile karşılaşmıştım.Bu tür dumanlar yalnızca demircilerden çıkar.Aşırı siyah olmasını sağlayan karbondioksit de bunun kanıtı.Bu evlerin konumu,yapısı ve bölgesine bakılınca haliyle kapı ile arasında 300 metre olduğunu zar zor da olsa anlayabiliyorum.Zar zor da olsa ayağa kalkıyorum.Birazcık yürümeye başlıyorum.Dört dükkan yan yana duruyordu.Hepsinin tam ortasına geçip şöyle bir bakıyor ve elimdeki şapkamı başıma geçiriyorum.Aralarında en yeni görünen,en temiz olan ve camdan gördüğüm kadarıyla geçen seferki gibi düzenli olan dükkana doğru yönelmeye başlıyorum.Adımlarım yavaştı ve başımdaki şapka gözlerimi karartmıştı.Kapıya vardığımda ise titreyen ellerle kapıyı açıyor ve açar açmaz suratıma vuran sıcak havayla daha da kötü hissediyorum kendimi.İçeriye girip kapıyı kapattığımda şapkamı hafif kaldırıyor ve etrafı incelemeye başlıyorum.Eğer birisini görürsem sohbete dalmayı planlıyordum...

Out: Demirci ocağı olduğu için sıcak olacağını düşündüm.İşinize karıştıysam özür dilerim...

[GM-Naruto]

Seçtiğin demirci en sondakinin hemen solunda bulunan yere sahip olan oluyor ve içeriye girdiğinde karşılaştığın sıcak havanın yanındaki tanıdık bir yüz oluyor. Daha önce Hige için parlak cisim aradığın demircinin terli ve yorgun yüzü seni karşılıyor. Kapının açılması ile karşısında seni bulan adamın yüzünde bir gülümsem oluşuyor. "Hoşgeldin.." diyeerk duraksayan adam ismini hatırlamaya çalışıyor ve bir süre sonra "Brandon!" diyor.