Ichiban Ramen

[Hanabi Rin]

"Köy öyle sınır kısmına geçerek yaklaşan her şeyi öldürmek ile korunamaz, Köyü korumak için yapman gerekeni yapman gerekir." demişti Sato. Ardından küçük bir "Gurr..." sesi de Sato'nun midesinden gelir. Rin biran "Küçük kemiğin karnı mı acıkmış? Oyy oyy." diyesi geldi ama o soğukluk buna tekrar izin vermedi. Ama sadece küçük bir kikirdeme ile yetinebildi. Sato'nun da karnı guruldadığından biraz ısınmış ve utangaçlığı yok olmuş gibiydi. Sato yemeğe gidiyordu onu almadan. Rin birden kafasını eğdi ve konuşamaz oldu. Sanki büyük bir ayrılık varmış gibi ama sadece daha arkadaş oldukları bilinmeyen iki kişi ayrılmıştı o kadar. Ama çok geçmeden Sato başını Rin'e çevirerek '' Eğer... istersen bana katılabilirsin.'' demişti. Rin kafasını kaldırdı ve neşeli bir şekilde yavaşça Sato'nun yanına gitti. Sato önden o arkadan yola çıkmışlardı. Sanki birazda olsa kasvetli ortam bozulmuştu ama yinede sessiz ve sakin bir ortam vardı. "Bana yemek teklif etti." diye geçirdi içinden. Biraz sonra dükkana varmışlardı ve Sato hemen içeri girmişti Rin ise arkasından bir ceylan gibi seke seke girdi dükkana. Dükkan genel olarak ahşaptı içeri girildiğinde ramen tezgahı sana "Hoşgeldin !" der gibiydi. İçeri girdiğimizde yaşlı adam Sato'ya bakarak "Masanız hazır Sato-san." demişti. "Sato-san mı?" diye geçirdi içinden. Yavaşça arka tarafa doğru yöneliyorduk ve en arkadaki masaya hemen oturmuştu Sato. Rin ardından yavaşça Sato'nun karşısına oturduğunda Kiri gölünü görebiliyordu. Oturma alanı ise rahat ve güzeldi. Rin kafasını Sato'ya uzatarak o güzel manzaraya ayak uydurmuş havalı bir ses tonuyla "Anlaşılan bayağı tanınıyorsun Sato-kun." dedi. Ama "Masanız hazır Sato-san." bölümünü anlayamamıştı. Tekrar o rahat ve güzel mekana ayak uyduran bir ses tonuyla "Masanız hazır bölümünü anlayamadım Sato-san anlatma imkanın var mı?" dedi.

[Kaguya Sato]

Sevmek, çok ağır düşen bir jeton

İşte bu.. benim uyuz olduğum her olay bir şekilde tam olmaması gereken yerlerde oluyordu... Masanız hazır sato-san.. Ya Ossan tamam senin bir sorununa yardımcı olduk bir şekilde fakat bunu o an sadece bu masada oturabilmek için yapmıştım anladın mı... yani sadece bu güzel gölü daha rahat görebileceğim bu masada oturmak için o gün burada garsonları taciz eden bir kaç çapulcuyu harcamıştım... demek isterdim ihtiyarın gözünün içine bakarak.. lakin zaten hali hazırda bir züppe gibi içeriye alınmış ve dükkanın en şık masasının benim için hazırlandığı bir konuma düşmüştüm.

Ve şimdide Rin başka hiç bir konu yokmuş gibi bunu irdeliyordu... Haklıydı.. gerçekten de ortada başka bir konu yok sadece içeri girdiğinde kendisine masa hazırlatıldığını sanan bir chuuninin yanındaydı. Olay buydu yani.. Biraz bıkkın bir ifade ile fakat Rin-chan'ı da kırmamaya özen göstererek...

'' Bir kaç ay önce burada yemek yerken... ki gelebildiğim zaman hep burada yerim, o zaman içerideki son müşteriler bir kaç berduş tipli herifti... Garsonlara zorluk çıkartıyorlardı... bir şekilde sorunu çözdüm. O günden beri Ossan kibarlık yaparak buraya her geldiğimde bir şekilde beni bu masaya alıyor... ve benim için hazırda bekletildiğini söylüyor... Fakat aslında abartılacak bir şey değil Rin-chan.. benim yerimde hangi shinobi olsa aynısını yapardı.''

Sözlerimi bitirdiğimde kendime hayret ediyordum... henüz ilk kez tanışmış olduğum birine karşı ilk defa bu kadar çok kelime kullanarak bir cümle kurmuştum. Tamda bu anda aklımın köşesinden fırlayan Saigo'nun ve Akiaya'nın resimleri yer çekimsiz bir ortamda sürüklenirken.. tam tepemden Baka bana sırıtarak.. '' İyi iş Sato-saaan..'' diyordu.

Bir an istemsizce uzak bir gülümseme edindiğimde bunu bölen.. ve iyi ki bölen bir garson sipariş istemişti.. '' Ben bir şişe sake ve ramen istiyorum yalnız kasenin üzerine iki yumurta dildirmek ve üç adette ızgara et ekletmek istiyorum... '' dedikten sonra yüzümü Rin'e çevirerek '' Ne yemek istersin ? '' demiştim. Yüzümde az evvelki gülümsenin varlığı yerinde duruyor muydu ? Emin değildim fakat aklımın en cılız kapılarının birinden sızan insan dışı bir tıslama kulağıma sanki şunları söylüyordu.. ' Belki...' diyordu.. ' belki.. birini sevmek zamanla bu kadar zor gelmemeye başlar.' demiş ve kaybolmuştu.

Bu sözün ait olduğu kişi ise... SaBaSa adlı tekniğin sahibi olan Jouninden başkası değildi. Teşekkür ederim Konketsu-sensei... her şey için.

[Hanabi Rin]

O manzarayı görmek için neler verilirdi. Sato Rin'in sorduğu soruya cevap verirken Rin arkadaki o güzel, sakin, sessiz ve huzur verici manzaraya kitlenmişti. Ama yinede bir kulağı Sato'daydı. Sato sadece birkaç pisliğe dersini vermiş ve dükkan sahibide ona böyle bir ödülü makul görmüş. Rin Sato'nun söylediklerinden sonra manzaranın cazibesinden kurtulmayı başardıktan sonra minik, sevimli bir kedi gibi "Bence yaptığın gayet güzel bir iş Sato-kun. Sanırsam ünlü biri olmanın yanında halk kahramanısın değil mi?" dedikten sonra küçük ve sevimli bir gülücük attı, Sato'nun yüzüne. Konuşması bittiğinde Sato ile arasında boş ama manalı gibi gözüken bir bakışma yaşandı bu bakışmanın sonunda Sato derin bir gülümseme takınmıştı ama bunu o aptal garson bölmüştü.

Garson bu derin bakışmayı böldüğünde Rin tekrar aç olduğunu hissetti. Sato siparişini söylemiş Rin'i bekliyordu. Rin bir garsona, bir Sato'ya, bir masaya bakarak derin bir kararsızlık içine düştü. "Hım, hım, hım. Ne alsam ki? Neyse ya ben de Sato-kun söylediğinden istiyorum." demişti kararsız bir sevimlilikle. Sato sake söylemişti ve Rin ömrü boyunca sake içmemişti. Sato haliyle istediği için Rin de istiyordu ama nasıl bir şey hiç mi hiç bilmiyordu. Garson yanlarından ayrıldıktan sonra Sato'ya yaklaştı ve büyük bir içtenlik belirten sevimlilikle "Sato-kun bana da sake söyler misin? Çok merak ediyorum nasıl bir şey diye. Ama yaşım tutmuyor. Lütfen Sato-kun senin başını derde sokmam." dedi. "Acaba nasıl bir tadı var?" diye geçirdi içinden.

Belkide denememeliydi ya sarhoş olursa? Ya Sato ona kötü bir şeyler yaparsa? Daha doğrusu ya Rin Sato'ya bir şeyler yaparsa. Sonucu Sato ile ömür boyu görüşememek olan bir hata. Sarhoş olursa ne yapacağını bilmiyordu daha doğrusu sarhoş olacakmı onu da bilmiyordu. Aklına ailesi geldi o daha çok küçükken babası sarhoş pisliğin tekiydi. Aptal annesini döver ve abisi onları korumaya çalışırdı. Ailede tek sevdiği kişi abisiydi. Sımsıkı sarılabildiği bir tek abisi vardı. Duygularını kontrol edemeyen birisi için bir sevdiğinin omzunda ağlamak paha biçilemez bir şeydir. Ama onun omzunda ağlayabileceği tek abisi vardı. Ama şuan yok belkide hayatındaki tek olgun kişi şuan Sato. Duygularını yönetemeyen biri olarak ağlamayı durdurmak çok zor biriydi ve Rin her zamanki gibi ağlamaya başlamıştı.

Yüzünde artık o sevimlilikten eser yoktu. Gözlerinden minik minik, hüzün dolu damlalar masaya ya da Rin'in üstüne damlıyordu. Birden yanında abisi belirdi siyah saçlı ve şapka takmış haliyle. "Hadi ama sen kocaman kız oldun niye ağlıyorsun?" dedi Rin'in hüznünü bastırabilmek için. Bir şey diyemedi Rin, çünkü konuşamıyordu. Yavaşça ayağa kalktı ve Sato'nun yanına oturdu. "Sato-kun bunun için çok özür dilerim. Ama ben duygularına yenik düşen biriyim. Seni seviyorum Sato-kun." dedi ve ona sarıldı.

[Kaguya Sato]

__ Su mu fazlaca hevesliydi donmaya yoksa kaya mı sakardı bir bütün durmada ?__

''Seni seviyorum sato-kun'' Akademide damdan düşer gibi tanıştığı bir kişiye bu cümleyi söyleyebilecek kadar rahat bir kız mıydı? Bu kan kafa yoksa yaşadığı anılarımı onu bu duyguya itmişti tahmin bile edemiyordum dahası cevabı ile ilgilenmediğim bu soruları bile neden kendime sorduğumu merak ediyor ve değişimin esir aldığı kişiliğimin kalan son koru ile silkinerek tümüyle bana sarılan kan kafa'nın kan rengi saçlarından tutarak bir kaç santim yana çekiştirerek yani onu kendi sandalyesine doğru yavaşça ittirerek yüzüm yüzünün hizasına geldiğinde...

'' Sana sake yok kan kafa...'' demiş ve henüz uzaklaşmış olan garsona dönerek normalden biraz yüksek bir sesle '' Sake tek şişe ve tek tabla Ossan..'' demiştim. Şuan yanımda az evvelki yaşadığı durum yüzünden dumur içinde kıvranan Rin'e dönerek. '' Bak Rin-chan... yanlış bir fikre kapılmanı istemem, benim birilerini sevecek.. yada birileri ile aşk yaşayacak lüksüm yok. Sen sahip olduğun 24 saatlik zaman dilimi güneşin hareketlerine göre ölçerken, ben zamanımı aldığım emirlerle ölçüyorum dahası bu emirlerin bir çoğunda da ölüm ile burun buruna geliyorum. İstediğin şey böyle bir şey mi? Bu mu seni mutlu edecek olan şey ? ''

Uzunca kurduğum bu cümleden sonra bir kaç saniye bakışlarımı göle çevirerek söylediklerimi sindirmesini beklemiş ve ardından bakışlarım halen göle dayanmaktayken... '' Ve her şey kusursuz dahi olsa... ben sevmeye yeteneksizim Rin-chan... Tabii ki bende gülüyorum, bende mutlu oluyorum fakat içimde sadece bir kişinin bildiği bir şeyler var... ve anlatmak istediğim sadece bir kişi...
...(Sato'nun zihninde önce bir konoha amblemi canlanır...)

...(Akabinde iki iri mavi göz ve ... bir senbon... )

--Yüzü buz gibi gerilirken bakışlarını Rin'e çevirir ve--

Bu kişi sen değilsin Rin-chan... Sende bir shinobi adayısın... bilirsin nasıl olduğunu.'' cümlemi bitirdiğimde Garson yemekleri getirmişti... benim ramenimi önüme koyduktan sonra sıra Rin'inkine geldiğinde basit bir cümle ile rameni hemen karşımdaki tarafa koydurtmuştum.. ve elimle olabildiğinde kibar davranarak karşıma geçmesini işaret ettim.

Böylesi daha iyiydi... Her an ölümle yaşarken ve tek kaybedeceğim şeyin adı ölüm olacakken neden daha çok şey kaybetmek istemeliydim ki ? Fakat garip bir içtenliğe sahip bu kız nasıl olduğunu bilmediğim bir şekilde içimdeki bazı kayaların arasına ince bir su yolunda sızarak hızla donmaya başlıyordu ve.. bu durumun hiç bir suçlusu yoktu.

[Hanabi Rin]

Sato Rin'in saçlarından tutup biraz yana itmiş ve ona sake söylememişti. Bu tamamen saçmalıktı bir duygu makinesini bozmak mı? Üstüne üstlük ağır laflar etmek. Rin'in ağlaması gittikçe şiddetleniyordu ama biran durdu. Derin derin nefes alıyordu, gözlerini yavaşça sildi ve Sato'nun gözlerinin içine baktı. "Seni anlıyorum Sato-kun. Ama sen beni anlayamazsın sanırsam. Her gün eve sarhoş gelen bir baba, orospu bir anne arasında kalmak ve senin tek kurtarıcın olan abini kaybetmek. Belki haklısındır çok fazla şey istiyorumdur. Belki ilk görüşte aşka inanmıyorsundur. Sen farklısın, sen diğer pisliklerden tamamen farklısın. Sen ölümle burun buruna gelirken benim boş boş oturacağımı mı sanıyorsun?" demişti Sato'nun gözlerinin içine bakarak. Yaşadığı bunca duygu karmaşası ona çok ağır geliyordu. Aslında duygu karmaşası değil duygu seli demek daha doğru olur. Abisinin yok oluşu ve abisini hatırlamak. Ona çok ağır geliyordu. "Bu kişi sen değilsin Rin-chan" demişti Sato. Rin asık suratını ve kıpkırmızı gözlerini bir yana bırakarak hemen o sevimli ve neşeli ifadeyi takınarak sandalyesine geçti. Tekrar Sato'nun gözlerini içine bakarak onun suratına yaklaştı ve "O zaman o seçilmiş kişi olmak için çabalayacağım Sato-kun. Amacım seni bu karanlıktan çekip almak olucak." dedi ve tekrar minik bir gülümseme fırlattı. Yemek geldiğinde müthiş kokuyordu ve Rin'in midesinden gelen bir gurultu yankılandıktan sonra Rin hashileri tuttu ve mükemmel güzellikte olan yemeğini yemeye başladı. Bir ara yemeğini yarıda bıraktı ve Sato'nun gözlerini içine tekrar bakarak "Burada yemek çok güzelmiş Sato-kun. Bundan sonra hep burada yemek yiyeceğim." dedi yine minik bir gülücük atarak. "Hep seninle birlikte yemek isterim aslında." diye geçirdi içinden ama bunu asla belirtmedi. Ardından o mükemmel güzellikte olan yemeğine devam etti. Her zamanki gibi hızlıca yemeğini yedi. Ardından tekrar ve tekrar yaptığı şeyi tekrar yaparak Sato'nun gözlerinin içine bakarak "Doydum ben Sato-san. Davet ettiğin için teşekkürler." dedi ve tekrardan minik bir gülücük attı. Eğer Sato'nun sıcaklığı geri gelirse duygularını tekrar açığa vuracaktı. Ama Sato'nun duygusuzluğu yüzünden kendini duygularına karşı koruyabiliyordu. Sato gurur denen şeyden bahsedebilirdi ama aşk için asla gurur olmazdı. Bunu Rin de biliyordu.

[Kaguya Sato]

Konu bitmiştir... herkesin kendi yoluna gittiği varsayılacaktır. Lejantlara +1 eklenebilir.