Sunma Adası(Geçmiş)

[Venita Van Verdell]

Yer: Grand Line
Ada: Sunma Adası
Ada Hakkında Bilgiler: Sunma adası bir bahar adasıdır. Yılın her mevsimi kiraz çiçekleri açar. Çağlar boyunca hiçbir savaşa karışmadan huzur içine yaşamıştır bu adanın halkı. Ada bir kraliçe tarafından yönetilimektedir. Kraliçe tüm adanın annesi olarak kabul edilir. Ve büyük saygı görür. Bunu ötesinde Kraliçeye beslenen sevgi o kadar fazladır ki adanın halkı efendileri için ölmeyi bile göze alırlar.

Ada toplamda 100 km2 lik bir alanı kapsar. Geçim kaynakları balıkçılık ve meyve ticareti üzerinedir. Korsanlar bile geliri bu kadar düşük ve hiç bir değerli mülke sahip bu adaya uğramaz. Ancak ada halkı korsanların böyle düşünmesini sağlayanın onları huzuru ve barışı armağan eden Tanrıları İome olduğuna inanırlar.

Özet: Ada halkı, içinden çıkılması zor bir durumla karşı karşıya iken, yakınlardan şans eseri geçmekte olan bir gezgin, denizin ortasında bulmuş olduğu bir yardım mesajı sebebiyle adayı ziyaret etmişti. Bu gezgin mesajı yollayan ölen ekmekçinin kızı Ara'nın isteği doğrultusunda insanları öldüren katili yakalayacağına söz vermişti. Bu söz sadece yetim Ara'nın değil tüm ada halkının sevinci olmuştu. Kraliçe bile bizzat gelerek gezgini saraya davet etmişti.

Ortada çözülmesi gereken bir çok bilmece vardı. Katili ararken, gezgin, tüm bu zorluklarla mücadele edecekti.Ama bunlar başka bir başlığın konusu. Burada o hikeyenin ardından yaşanan şeyler anlatılmaktadır. Gezgin Vicyor Van Verdell ile Kraliçenin Ablası Leydi Sua'nın evliliklerinden doğmuş olan Venita Van Verdell'in büyüme öyküsüdür bu.

[Venita Van Verdell]

Kiraz çiçeklerinin pembesi çok uzaktan bile seçilirdi Sunma adasında. Kilometrelerce öteden geçen gemiler bu görüntüye hayranlıkla bakarlardı. Bir efsaneydi çoğunlukla Grand Line'ın Kirazdan Adası... Çünkü hiçbir Loge Pose bu adayı direk olarak göstermezdi. Çok az denizci bu manzarayı seyredebilecek kadar şanslı idi. Ve sadece birkaçı adayı ziyaret edebilme ayrıcalığına kavuşabilmişti. Bazen çevre adalarda garip gemileri ile yabancı insanlar belirirdi. Bunlar çoğunlukla meyve ticareti ile uğraşırlardı. Mallarını satar kendi ihtiyaçlarını giderir ve geldikleri gibi sessiz sedasız ayrılırlardı. Ve bazen ender olarak ilaçlar getirirlerdi. Bu ilaçlar bilindik eczalardan oldukça farklıydı, etkileri mucizevî idi. Herhangi biri bunları oldukça yüksek fiyata satabilirdi açıkçası. Ama garip insanlar ilaçlarını neredeyse yok pahasına satarlardı. Ve müşterileri ise sadece tedaviye ihtiyacı olan kişilerden oluşurdu.

Ve yine bir gün bir adada bu garip insanlar belirmişti. Sanki zamanın nehrinden çıkıp gelmiş gibilerdi. Kıyafetleri bambaşka bir çağa aitti. Yüzlerindeki ifade, o huzurlu tebessümleri, bu kişilerin normal insanların sahip olduğu endişelerden ve korkulardan münezzeh olduğunu işaret ediyordu sanki.

"Anne bu insanlar bize niye bu şekilde bakıyorlar" diye sormuştu küçük, kuzguni saçlı kız. Neredeyse 9 yaşlarındaydı. Yüzündeki zeki ifade her ne kadar O'nu çevresindeki diğer insanlardan ayırsa da, hepsinin üzerindeki zamandan öte görünüm O'nun üzerinde de vardı.

"Yaşantımızın üzerimizde bırakmış olduğu etki, onların yaşam anlayışından oldukça farklı bir görüntü oluşturuyor bizlerde. Bundan dolayı o şekilde bakıyorlar Venita.", diye cevaplamıştı kızının sorusunu uzun boylu kadın. Üzerindeki asalet o kadar muhteşemdi ki, halkının üzerine sinmiş bu gariplik halini yok ediyordu sanki. Ancak bunun yerine o kadar büyük bir rahatsızlık hissi veriyordu ki insana yüzüne doğru kimse direk olarak bakmaya cesaret edemiyordu. Bu insanlar oradan ayrıldıktan sonra kimse o kadının neye benzediğini söyleyemediğini fark edecekti. Kimse O'nun asaletinden dolayı yüzünü kaldıramamıştı çünkü.

Bu arada kimse küçük kızı fark edememişti. Annesinin yanında, herkesçe unutulmuş gitmişti sanki. Bundan oldukça memnundu o açıkçası. Dikkat çekmeyi sevmezdi. Hele ki ilgi odağı olmak oldukça bunaltıcı bir durumdu O'nun için. Bu görünmezlik anından faydalanarak çevresini gözlemliyor, adasından çıkabildiği bu ayrıcalıklı durumun her anından faydalanmaya çalışıyordu.

O gün Sunma'dan bir geminin ayrılacağını öğrenmişti. Bu durum O'nu bayağı heyecanlandırmıştı. Yıllardır bu seyahatlerden birisine çıkmak istiyordu. Ancak annesi çok küçük olduğundan dolayı buna izin vermemişti senelerce. Lakin bu defa kararlı idi, annesini ikna edecek ve görmediği yerleri görecekti. Bunu tam annesiyle konuşmaya hazırlanıyordu, tüm ciddiyetini takınmış en otoriter ses tonunu sözleri için hazır etmişti. Bombardımana hazır bir top gibiydi şu an.

"Hazırlan Venita, yola çıkacağız." demişti annesi. Daha ağzından bir kelime bile çıkmadan. Bu sevindirici de olsa biraz hayal kırıklığına uğramıştı.

"Bu kadar kolay olmak zorunda mıydı?"

"Bu da benim eğlencem kızım." demişti Leydi Sua kızının itirazı karşısında ve şen bir kahkaha atıvermişti.

[Venita Van Verdell]

Bu diyalogun ardından yola koyulmuşlardı işte. Gemilerinin, denizin üzerinde nasılda süzülürcesine ilerlediğini gördüğünde içini tarif edilemez bir duygu doldurmuştu küçük Venita'nın. Normalde bu yeni tanışmış olduğu ortam hakkında bir şeyler öğrenebilmek için önüne gelen herkese sorular sorardı ya, ama görmüş olduğu manzara sebebiyle nutku tutulmuştu. Zamanın nasıl geçtiğini anlayamamıştı. O'na göre göz açıp kapayıncaya kadar geçen bir süre içerisinde duraklarına ulaşmışlardı.

"Bu kadar sessiz olmana şaşırdım doğrusu Venita." demişti annesi arkasından. Anlaşılan O'na karaya çıkma vaktinin geldiğini söylemeye gelmişti. " Sorularınla başımızın etini yiyeceğinden o kadar emindim ki...". Venita, O'nun bir yandan bunları söylerken bir yandan da meseleyi anlamaya çalıştığını fark etmişti.

"Baban bir gün bana doymak bilmeyen merakını tek bir şeyin dindirdiğinden bahsetmişti." dedi annesi yüzünde bir gülümseme ile. "Gayet iyi hatırlıyorum bana şunu demişti; Eğer gözüm çevremi saran denize kayarsa, o an ne düşündüğüm önemli değil, her şeyi unuturum ve onu seyre koyulurum. Ola ki bir de gecenin ortasında deniz ve gök birbirine karışmışsa, gün ağarana kadar gözümü bile kırpamam. Bu elimde olmayan bir şey..."demişti, elini kızının boynuna atarak.

"Hadi gel karaya çıkalım. Yoksa unuttun mu diğer memleketleri merak edip dururdun. İşte fırsatın, şimdi gel benimle."diyerek Venita'yı nazikçe kendisi ile birlikte sürüklemişti.

İşte böyle gelmişti bu yabancı topraklara Venita. Bu yolculuk O'na anne-babası, halkı ve hatta kendisi hakkında bilmediği pek çok şeyi öğretecekti, bundan haberi olmasa da.

Yanlarında meyveler getirmişlerdi. Çoğunlukla kiraz... Buradaki insanlar bu kirazları şerbet ve ya likör yapımında kullanırlardı. Sunma adasının kirazları belki de çevredeki en güzel ürünlerdi. Bu yüzden çok rağbet görürlerdi. Diğer ürünleri olan ilaçlar ise servet niteliğinde teklifler yapılırdı. Ve her defasında da bu teklifler nazikçe ret edilirlerdi. Bunu neden yaptıklarını pek kimse anlamazdı. Hayır işleri mi yapıyorlardı? Bu soruya olumsuz yanıt verirlerdi daima. O zaman ücret almalarının ne mantığı vardı ki? Bu ücret yok pahası da olsa...

Garip insanlardı bunlar, Venita da biliyordu halkının çok garip olduğunu. Gizleri vardı... Göründükleri gibi değillerdi. Adaları bile bir garipti ya. Hiç bir Loge Pose'un gösteremediği bir ada. Aslında var olmayan bir ada... El yapımı olan bir ada...

El yapımı bir adaydı Sunma. Devasa bir makineydi aslında. Yüzeyin altındaki derinliklerde muazzam büyüklükteki ocaklar yanardı. Bunlar koca oca çarkları çevirirlerdi. Bu çarklar sütün kalınlığındaki zincirlere bağlı idi. Alevler yükselirdi borulardan, otomatlar işlerini yaparlardı. Mühendisler çalışırdı... Belki de birçoğu yıllardır güneşi görmemişti, tenleri mermer kadar beyazdı. Zorla tutulmazlardı orada, hatta teşvik edilirlerdi yukarı çıkmaları için ama onlar işlerini bırakmak istemezlerdi. Makineler ile bir olmuşlardı sanki.

"Bunlar nedir?"diye sormuştu annesine çok çok önceleri.

"Hayatın kendisi Tatlım." diyerek cevap vermişti. Ve anlamıştı Venita annesinin ne demek istediğini. Hayatın kendisi bir makineye benzerdi. Yaşamın kendisi bu dişler ve çarklar gibiydi. Her şeyin bir nedeni ve bir manası vardı. Bir diş kırılsa, vücuttaki bir organın işleyişini kaybedişi gibi denge alt üst olurdu.

İnsanların gelişini izliyordu Venita, ihtiyacı oldukları malları almalarını ve ardından bunları nereye gideceklerse nakletmek için arabalara yüklemelerini. Kargaşa hakim gibi gözükse de bir düzen vardı burada da.

"Hayat her yerde, canlı olmadığını düşündüğün herhangi bir şey, içinde seyahat ettiğimiz gemi, yükleri taşımak için kullanılan vinçler, bu liman, pazar ve şehrin kendisi bile canlı bir ruhu var. Ve dinleyebilirsen eğer hepsinin konuştuğunu duyabilirsin." dedi annesi. Uzun zamandır onu seyrettiğini anlamıştı Venita.

"Peki, sen duyuyor musun Anne? Sana ne dediklerini..."

Annesi bu soru karşısında sadece gülmekle yetinmişti. Ve yine ne zaman güldüğünde olduğu gibi, kulakları bu sesin ahengi ile mest oluvermişti. Babasının neden mektuplarında "o gülüşü özledim" dediğini anlar gibiydi.

[Venita Van Verdell]

Venita babası hakkında birçok hikâye dinlemişti annesinden. Yeni şeyler öğrenme arzusu ile denizlere açılıp bir gezgin oluşunun ardından bin türlü macera yaşamıştı. Başta sadece bilgisi ile insanlara yardım etmeye çalışırdı, bozuk bir kazanı tamir etmek, bir fabrikanın bakını yapmak... Ama daha sonra, dünyanın tehlikelerle dolu olduğunu görüp de kendini korumak için bazı silahlar yapmıştı. Ve bundan sonra insanlara başka şekillerde yardım etmeye başlamıştı... Tıpkı Sunma adası için yaptığı şeyler gibi.

"Baban hiç bir zaman insanları incitmek istemedi kızım" demişti annesi, Venita'ya. "Ancak bazen başka şansı olmadığı anlar oluyordu. Sunma'da olduğu gibi… Birçok kişinin hayatını kurtardı ama bunun için bir can almak zorunda kaldı."

Ve bunun hüznünü hep yaşamıştı. Babasının çok ince ruhlu olduğunu düşünüyordu. Masum bir çocuğun gözyaşı uğruna dağları bile yerinden oynatabileceği söylenirdi. Gerçekten bunu yapabilir miydi bilmiyordu Ventia.

"Bende bilmiyorum yapıp yapamayacağını. Ama ilk karşılaştığımızda, bunu bana söylediğinde saçmada olsa O'na inanmazlık edemedim. İsteseydi, kim bilir, değil dağları kıtaları bile oynatabileceğini düşünmüştüm."diye cevaplamıştı annesi. Leydi Sua'nın gözlerinde aşkı görmüştü o zaman Venita.

Ama tüm bunlara rağmen, babası hakkında anlatılan o şeylere rağmen hala O'na kızgındı kendilerini bırakıp gittiği için. Bunu bir gün annesine söylemişti. "Sen de kızmıyor musun ?" diye de eklemişti ardından.

"Ama bana öyle değerli bir şey bıraktı ki, Ne yapmış olursa olsun, kâinatın sonuna kadar O'nu seveceğim. " demişti annesi. Venita, neyden bahsettiğini anlamıştı. Sormasına bile gerek yoktu. Belli ki kendisinde bahsediyordu. Annesi ona sık sık "değerlim" derdi. Bu, haklılığının kanıtı olmalıydı. Ama gene de babasına kızıyordu. Bu kadar harika bir insan olup da O’nu yakından tanıyamamaktan ötürü kızıyordu. Ve hayatının sonuna kadar kızacaktı Babasına.

Pazardaki malları kısa sürede tükenmişti O bunları düşünürken yeniden. Kazandıkları paralar ile yeni malzemeler almışlardı. Adalarının yemeğe ihtiyacı yoktu. Bolca yağ aldılar, bir kaç yeni model jeneratör, devasa bir buhar kazanı, bazı makinelerin şemaları... Ve kimse bu garip insanların almış oldukları aletlerle neler yaptıklarını anlamıyorlardı. Halleri, teknolojinin ne olduğunu bilmedikleri izlemini veriyordu insanlara. Ama nedense en iyi en kaliteli cihazları alabiliyorlardı.

İşleri bittikten sonra, esrarengiz Sunma halkı tekrardan gemilerine dönüp sessiz sedasız uzaklaşmışlardı. Sırlarla dolu adalarına dönerken her ziyaretlerinde olduğu gibi insanların akıllarında birçok soru işareti bırakmışlardı.

[Venita Van Verdell]

Babası: Vincent Van Verdell
Annesi: Vilnoise Van Verdell


Adı: Vicyor Van Verdell
Karısı: Sua Van Verdell


Kızı: Venita Van Verdell

Bu listedeki yanlışlılığı görebiliyordu Venita. Ve canı feci halde sıkılıyordu, aklında sıralanmış sorular nedeniyle. Yapmış olduklar yolculuktan kısa bir süre sonra can sıkıntısından dolayı aile soy ağacını yapmaya karar vermişti. Ve şimdi garip bir durum ile karşı karşıya kaldığını fark etmişti. Anladığı kadarı ile baba tarafındaki tüm aile bireylerinin adı V ile başlıyordu. Bunun tesadüf olmadığı aşikârdı. Yani sürekli aile içi evlilikler yapıyor olamazlardı. Aksi halde şimdiye kadar soyları tükenmiş olmalıydı. Ve eğer dışarıdan kız alıyorlarsa neden hepsinin adı V ile başlıyordu.

"Anne, babamın ailesinin isimleri niye bu şekilde benzer?" diye sormuştu merakla. "Almış oldukları gelinlerin adlarının V ile başlamasına özen mi gösteriyorlar yoksa?" demişti. Babasının, annesiyle adının V harfi ile başlamadığı halde evlenmesi aklını karıştırmıştı.

"Babanın ailesi çok garip bir ailedir kızım. Bizim halkımız kadar garip bir topluluk... Soylarına ve adlarına oldukça bağlıdırlar. Kızlarının evlenmesinde hiç bir şart koşmadıkları halde, damatlarından isterlerse isimlerini değiştirebileceklerini söylerler. Bu onlara büyük bir itibar kazandıracağından çoğu kabul eder zaten. Bir gelin aldıkları zaman da bu kişi isterse adını değiştirebilir."diye cevaplamıştı, kızının sorusunu. Venita'nın bir parşömenin üzerine dikkatli bir şekilde aile soy ağacını çıkarmasını keyifle seyrediyordu.

"Sen değiştirmiş miydin peki?"

"Herhalde değiştirdim. Birden fazla isimle bilinmek oldukça hoş bir duygu olmalı diye düşünmüştüm."

Annesinin sabrını sınadığını düşünmüştü. Sadece sorduğu sorulara cevap veriyordu. Ama her cevabı yeni sorulara gebeydi. Bunu farkında olmalıydı Leysi Sua. Kendisiyle eğleniyor, kızmasını istediğini biliyordu. Bunu vermeyecekti O'na. Sabırla sormaya devam edecekti.

"Peki, bana adını söyler misin?" demişti tatlılıkla. Bunun annesinin keyfini bozacağından emindi.

"Sua tabiki. "

"Öteki adını sormuştum, bunu zaten bildiğimin farkındasın ya!!!" diye haykırdı Venita. Gene annesinin tuzağına düşmüştü.

"Ha o mu? Vera elbette. Çok hoş değil mi? Venita'nın annesi Vera'yım ben."

"Hah... Bu iyi işte." demişti derin derin soluyarak küçük kız. Ve parşömene yazmaya başladı;

"Karısı Venita Van Verdell. Not: Kendisi çekilmez bi cadıdır."

Annesi bu lafı duyar duymaz parşömeni şık bir harketle kapıverdi. Hızlı bir hamle ile kızının elindeki kalemi alarak yazmaya başladı:

"Venita Van Verdell: Küçük huysuzun tekidir."

Annesinin oturmakta olan koltuğa fırlayan Venita. Uzun uğraşlar sonra parşömen ile kalemi yeniden ele geçirmişti.

"Not: Yaşlı bir bunaktır, hem de çok çirkindir."

"Demek öyle ha!!! Ver şu kâğıdı bana..." Leydi Sua yani Vera Van Verdell'in haykırışı tüm sarayın koridorunu doldurmuştu. Herkes biliyordu ki gene sevgili kızı ile şakalaşmakta idi. Bu hallerini gören herkesi derinden etkiler anne ve kızın arasındaki bağın bilinenden çok daha öte olduğunu anlarlardı.

Aradan yıllar geçtikten sonra Sunma'nın Kraliyet Sarayında, herkesin kolayca karşılaşabileceği bir yerde özenle çerçevelenmiş bir yazı bulunurdu. Yarım kalmış bir soy ağacı çalışması idi bu. En çok dikkat eden yeri, iki isim altına bir biri ardına karalanmış hakaret içeren sözlerdi. Ama her birinin altında sonradan eklenmiş gibi duran okuyanın için garip bir duygu ile dolduran birer sözcük vardı.
Karısı: Vera Van Verdell.......................Kızı: Venita Van Verdell
..................................................................
..................................................................
..................................................................
.......Canım Annem.....................................Değerlim