Praegressus Tayfası-Güzel Bir Gün

[GM-One Piece]

Güneşli bir gün. Saat sabahın 10-11'i gibi bir şey. Geminizdeki yiyecek erzakları pek fazla değil. 4-5 elma, bir kaç muz ve biraz da üzüm var. Elinizde kalan meyve dışındaki tek yemek iki somun ekmek. Aşçınızın olmayışından dolayı yemeklerinizi pek iyi saklayamıyorsunuz.

Karnınız aç. Ancak çok abartılı bir şekilde değil. Dayanabileceğiniz bir açlık. Yine de bir şeyler yemeniz kötü olmaz. Denizde geçirdiğiniz 2-3 gündür ağzınıza giren adam gibi bir yemek yok sonuçta.

Rotacınız olmadığı için, bir süredir denizde nereye gittiğinizi anlamadan sürüklenseniz de, ufukta bir ada görülüyor. Aranızdaki mesafe belli olmasa da, varmanız 30-40 dakikadan fazla sürmez gibi.

[Tyrone Armagh]

Yumuşak zeminin üzerinde yatıyordu genç adam; görüş açısında bulunan yegane şey gökyüzüne uzanan, ucunda siyah bir bayrak dalgalanan yelken direği ve parlak, açık gökyüzüydü. Gözleri yanıyor olmasına karşın, bir süredir -yaklaşık son 25 dakikadır- güneşe bakmakta ısrar ediyordu. "Güneş." diye mırıldandı. "Bilimsel açıklamasıyla, güneş sisteminin kaynağını oluşturan merkez yıldız. Çapı dünyanın çapının 109 katı ve oluşturduğu sistemin toplam kütlesinin %99.8'i. Yüzey sıcaklığı 5500 derece, çekirdeği ise 15.6 milyon. Ve kıçımı yalayabilir." Sinirle olduğu yerden kalktı ve yerdeki mızrağını alarak yanan gözlerine su tutmak üzere dümen odasına yollandı. "Asıl olarak, Caradoc." diye devam etti kızıl mızrağa hitaben: "Çoğu mitte güneş tanrıdır. Bazen diğer doğa olaylarını doğuran ana, bazen baba tanrının oğlu." Dümen odasına girerek, doğrudan köşedeki masanın üzerinde duran ufak tasa yöneldi. Tasın içinde bir miktar su bulunuyordu. "Yalnızca yanıp kendi etrafında dönen hiçbir şey insanların ilgisini çekmez dostum. Çünkü insanlar kendilerinden yüksekte, yüce bir şeylerin olduğuna inanmak zorundadırlar. Kendilerini buna bağlarlar ve yaşamlarını ancak bu şekilde devam ettirebilrler. Ümitleri, kendilerinden yüce olan varlıklara bağlıdır. Buna günümüzde din inancı deniyor." Masanın yakınına geldiği anda kafasını olduğu gibi tasa daldırdı. Hava sıcak olmasına karşın gölgedeki odanın içinde su, serin kalabilmişti. "İşte biz de bunu araştırıyoruz." Ardından biraz rahatlamış biçimde, boş eliyle ıslak saçını geriye doğru savurdu ve dümen odasından çıktı, ufukta ufak bir karaltı; bir ada görünmekteydi. "Güzel, en azından artık salak gibi dolanmak zorunda değiliz, ekmek ve meyve yemekten de sıkılmıştım." Hemen ardından sesini yükseltti: "Beyler, bu gece aç değiliz!"

[Sange Saralondé]

Sange ise çok farklı durumda uyanır. Açlıkla sınanması sinirlerini bozmuş ve biraz da germiş, sinirli deli doktoru kişiliğine büründürür. Güneşli bir gün oluşu onu hiç etkilemez, moralini düzeltmez. Çünkü açtır Genç Psikolog. Aç oluşu, önündeki iyilik timsallerini kaldırır, onu içi boş bir nehre sürükler. Nereye aktığını bilmeden hareket eder Psikolog. Nereye gittiğini bilmeyen bir gemiye biner ve neredeyse vasıfsız 3 insan ve dili mühürlü bir mızraktan oluşan tayfaya katılır. Hayat son derece anlamsız, sıkıcı ve boştur onun için. Boşlukta süzülen göktaşları gibi yalnızdır Filozof. Nereye gittiğini, ne yapacağını, hayatının neyle sonlanacağını ve sonlanırken kimlerin hayatını söndüreceğini bilmez. Boşlukta, öylece süzülür. Süzülürken uyanır işte o. Süzülmesi bitip, anlamsız yolculuğuna anlamlı bir nokta koyabilmek için, kaptanlarının yükselen sesiyle uyanır Sange. Gözünde biriken, o ismini bilmediği şeyleri gözünden siler, uyanır Filozof. Uyanırken de, yataktan kalkarken de hayat hala nereye aktığı bilinmeyen içi boş bir nehirdir. Ve hayatının sonuna kadar da öyle olmaya devam edecektir. Hayatın sonundadır Sange, fakat her sonun da bir başlangıç olduğunu bilir.

Üzerindeki ince örtüyü kaldırır ve şıklığından asla ödün vermeyen kıyafetlerini giyer. İçine dar fakat sıkmayan siyah bir tişört giyer, altına beyaz pantolon ve tişörtün üzerine üzerinde kürk olan bir hırka giyer. O da beyazdır. Sinirli, hayatı sorgulayan bakışları bitmek bilmeyen ufku süzer, fakat her sabah olduğu gibi cevabı bulamaz Filozof. Kaptanının söylediklerini duymuştur, ve ne cevap vereceğini düşünür. Kaptan, bu gece aç olmayacaklarını bağırarak duyurmuştur tayfasına. Sange ise bu çağrının aslında adaya ayak basmalarına çok az kaldığını anlatmak istediğini düşünür. Öyledir de. Ufuktaki bir ada, kendilerine doğru yaklaşmaktadır. Kötü yemek, anlamsız yolculuk bitmek üz'redir. "Akşam hakkında konuşmak için daha çok erken yeni dostum. Yoksa sen her günü, yarını yaşayabilmek için mi yaşıyorsun? Ne kadar anlamsız..." der yarı baygın ve uykulu sesiyle. Geminin üzerinde süzüldüğü denizi görebileceği bir yere çıkar ve oturur. Somurtmasa da, mutlu değildir.

[Yasha Harlock]

Geminin güvertesinde yayılmış, sırtım kırk beş dereceyle havada fakat ayaklarım yere pararlel ve yerin hemen üstünde durur bir vaziyette yatıyordum. Ellerimin desteği olmazsa böyle duramazdım tabi. Sırtımda olması gereken Dadao ve belimde durması gereken iksirlerimse odamda, yeni maceramızı bekliyordu. Ancak durumumun özeti bu değildi. Zihinsel olarak, kendime göre, oldukça karmaşık günler geçiriyordum. Açlık, zaten düşük olan düşünme kapasitemi iyice düşürüyordu. İçime duman falan da çekmeye başlamıştım son günlerde, halimiz pek de iyi değildi yani. Beni eğlendirecek savaşlar ve/veya dövüşler de geçmiyordu başımızdan. Gerçi birkaç kez kaptana saldırmayı düşünmüştüm... Cidden, neden kaptana saldırmıyordum ki?

Oturduğum yerden kalkıp yatak odama doğru yürümeye başladım, kılıcımı sırtıma ve de iksirlerimle sona kalan boş iksir şişemi belime astıktan sonra güverteye dönecektim. Birkaç dakikaya işlemlerim tamamdı ve kaptanın yanına gitmeye hazırdım, kılıcımı çektim ve tam kaptanın odasına doğru doğrultacaktım ki odasından çıkıp bağırıvermişti. Ödümü kopartan bu beklenmedik bağrıltı ise bir an için dengemi kaybetmeme ve ardından da düello teklifi olayını aklımdan silmeme neden olmuştu. Görünüşe göre kılıcımı yerine sokup gerçek savaşlar veya dövüşler için çok az daha sabredecektim.

Şimdilik kocaman bir kahkahayla durumu kurtarmaya çalışacaktım. "Brahwahwahwahwahwah, günaydın kaptan!" En azından ne yapmaya çalıştığım ortaya çıkmadan kılıcımı yerine sokabilirsem iyiydi. Ayrıca Sange'nin söylediklerinden de hiçbir şey anlamamıştım. Manyak gibi konuşuyordu sürekli...psikologpat...

[GM-One Piece]

Adaya yaklaştıkça, sizin için daha görünür bir hal almaya başlıyor. Aranızda hala hatrı sayılı bir mesafe var. Ancak adaya demirlemiş olan gemiler olduğunu ve baca dumanına benzer dumanların tüttüğünü görebiliyorsunuz. Görünüşe göre içerisinde yaşam olan bir adaya doğru yol alıyorsunuz...

Rüzgar pek fazla denemez, ancak sizi düzgün bir şekilde ilerletebilecek kadar var. Dalgalar veya hava şartları herhangi bir problem yaratmadan, ilerlemenize izin veriyorlar.

[Tyrone Armagh]

Tayfaya seslenişimin ardından -tayfa denilince akla genellikle en azından 20 30 kişilik gruplar gelirdi ama- grubumun yegane iki üyesi güvertede belirmişti. İkisi de adayı farketmiş olacaklar ki, bağırmama pek tepki göstermemişlerdi. Vahşi görünümlü kimyagerimiz -hala bir faydasını görememiştik ama ümitliydim- Yasha'ya daitosuyla ne yaptığını sormak üzereyken Sange'nin sitemkar sözleri kulağıma çalındı. Yüzümü ona çevirdiğimde somurtmuyor olmasa dahi yüz hatlarındaki sertlikten gerçekten ciddi olduğunu tahmin edebilmiştim. En nihayetinde haklıydı, onları gaza getiren, alıp bu gemiye koyan bendim. Günlerdir aç olmamız tamamen benim suçum da sayılmazdı elbette, ancak bir süredir -daha doğrusu yola çıktığımızdan beri- denizde kaybolmuş sürüklenip gidiyorduk. Bir rotacı ya da haritacı muhtemelen bizi bu sıkıntılara hiç sokmadan, stoğumuz açlık sınırına ulaşacağımız kadar azalmadan önce güvenli bir limana sokabilirdi. Ya da bir aşçı deponun kontrolünü elinde tutabilir ve yiyecekleri verimli kullanmamızı sağlayıp şuanda bile deponun en az yarısının dolu olmasını sağlayabilirdi. -özellikle yola çıktığımız ilk gece deponun yarısını bitirdiğimizde bir problem çıkacağını anlamalıydım- Ancak asıl problem şuydu; ne bir rotacıya, ne de bir aşçıya sahiptik. Ayrıca doktorumuz, marangozumuz, hatta müzisyenimiz de yoktu. Niteliksiz tayfa diye buna deniliyordu herhalde. Yani nihayetinde kabak -haklı olarak- benim başıma patlıyordu. Kaptan olarak görevlerimi yerine getirmek bir yana, güçlü görünmeye çalışırken çok daha fazla bitap düşmüştüm. Karnımın gurultusu, ağzımdaki çirkin açlığın tadı bir süredir yokolmuyordu. Doğru dürüst uyuyamıyordum bile. Son gün ve gecelerim çoğunlukla gökyüzünü ve denizi izleyerek, dalgaların sesini dinleyerek geçmişti. Ufuktaki adayı gördüğümde onuruma yedirebilsem zil takıp oynayacaktım adeta. Ancak kara bir kere görünmüştü ve bunlara ayıracak zamanım yoktu, iş yapılmalıydı. Kafamdaki düşüncelerden sıyrılıp psikoloğa karşılık verdim: "Bugünü yarını görmek için yaşamıyorum Sange, her akşam sıcak yatağıma girebilsem bile yeter. Ayrıca biraz rahatlayın, yakın bir zaman sonra midelerimiz bayram edecek!" Hemen ardından güvertede ileri yönelerek artık iyice yaklaşmış olduğumuz adaya diktim gözlerimi. Limana demirlenmiş bir çok gemi ve adadan gelen baca dumanı daha ilk görüşte kalabalık bir adaya ulaştığımızı farketmiştim, vahşi hayattan uzak, fazlasıyla beşeri.. "Yasha, topları dümen odasına sok ve bir yerlere zincirle, ben de direğe çıkıp şimdilik bayrağı çıkaracağım, en azından şimdilik başımızı belaya sokmaya hiç niyetim yok." Bu sırada yelken direğine doğru yürümeye başlamıştım, bir yandan da komutlarımı sürdürüyordum: "Yasha, topları hallettikten sonra dümene geç, sorunsuz bir şekilde limana yaklaştığımıza emin ol. Sange, gemi yaklaştığında demir atmaya hazırlan, bir yandan da etrafı gözle, herhangi bir problem çıkacağına inanırsan Yasha'ya haber ver, dümeni kırsın ve uzaklaşalım. Hadi, elinizi çabuk tutun!" dediğim gibi Caradoc'u gemi direğine dayayıp tırmanmaya başlayacaktım. Tepeye ulaştığımda siyah bayrağı çıkarıp iç ceplerimden birine atacak, demirlediğimizde yelkenleri toparlamak üzere bir süre daha direğin tepesinde kalacaktım. Ardından aşağıya inip vefalı dostum Caradocla hasret giderebilirdim..

[Sange Saralondé]

Ada bize saniye saniye yaklaşırken, ben, Sange Saralonde, mutlu değildim. Şu yolculuğa başladığımız süre içerisinde ne kadar düşünebileceğim boş düşünce bütünü ve saçmalık varsa hepsini düşünmüş, aylık felsefe kotamı doldurmuş ve daha da ilginci kayda değer bir sonuca ulaşamamıştım. Belirli bir hayat tecrübesi lazımdı belki de belli başlı soruları cevaplayabilmek için. Aç karna 3 gündür yapılan yolculuk süresinde çekilen çile, ancak sanata yarardı; Felsefeye değil. Ve ben, sanat yapmayı bırakalı çok oldu, hastalarımı tedavi etmeyi bırakıp kaçtığım günden beri, tek sanatım kader. Onu da ben çizmiyorum zaten.

Yoksa...

Yasha'nın kendine güven dolu fakat bir o kadar boş gülüşüyle sıkıntı dolu meditasyonumdan uyandım. Kaptana günaydın diyor, bana demiyordu. Demek ki, günaydını benden bekliyordu yeni arkadaşım. Neden? Belki de unutmuştur sadece. Çok düşünmeyip: "Günaydın, Yasha. Karaya çıkmak için güzel bir gün!" dedim sesimin bu ruh halinde en neşeli çıkabileceği haldeyken. O bile karamsar, o bile yoksul çıkıyordu. Ardından kaptan, sorduğum soruya cevap olarak "Bugünü yarını görmek için yaşamıyorum Sange, her akşam sıcak yatağıma girebilsem bile yeter." demişti. Yani, hayatının güvende olması onun için önemli değildi. Yaşamak, önemli değildi. Yemek yemek, belki kadınlar, para, kağıt... Sıcak yatak... Fakat öbür gün yaşamıyorsun. Bunu mu tercih ederdi? Ya da, uyuyacağı yerin güvendiği yer olduğunu mu söylemeye çalışmıştı? Muhtemelen. Ama zaten 3 gündür bir arada olduğumuz için bize bu kadar güvenmesi imkansızdı. Demek, sadece yaşadığı günü yaşıyordu. Daha sonrasını ya da daha öncesini düşünmüyordu. Plan yapsa da, bu planlar gelecek için değil, şu an kıçını kurtarmak için. Ve o hızlı planlardan birini acilen kurmuş, acilen ağzımıza tıkmıştı. Neyse ki işim kolaydı. Sadece etrafa bakacaktım adaya varana kadar, hepsi o. Demir atma mekanizmasına doğru ilerledim istemeye istemeye. Adaya yeterince yaklaştığımızda mekanizmayı harekete geçirecek ve büyük demir parçasını denize bırakacaktım. Sırtımı korkuluklara yasladım ve dikkatle etrafı süzmeye koyuldum. Adanın dumanı tütüyordu. Belki de kocaman bir dana biftek pişiriyorlardı, soslu...

[Yasha Harlock]

Yanlış anlaşılma yaratabilecek durumu ucuz atlatmıştım. Aslında yanlış bir anlaşılma da olmayacaktı ortada, ya da... Neyse, bu kadar fazla düşünmek benim için fazlaydı. Sange'nin selâmına karşılık verecek ve karaya çıkmak için yeterince yaklaşmamızı bekleyecektim. "Sana da günaydın Sange!" Doğru ya, onu unutmam ayıp olmuştu başta. Ama bu kadar ufak şeylere takılacak değildik ya, brahwahwahwah!

"Yasha, topları dümen odasına sok ve bir yerlere zincirle, ben de direğe çıkıp şimdilik bayrağı çıkaracağım, en azından şimdilik başımızı belaya sokmaya hiç niyetim yok." Görünüşe göre boş boş durmak yerine bir şeyler yapmam gerekiyordu. Böylesi daha mantıklı değil miydi zaten? Bence öyleydi, toplara doğru yönelip kilitleriyle falan uğraşacaktım. Sonra da bana söylenen yere sokup güvenliklerinden emin olacaktım. Basit bir işti, bunu başarabilirdim.

Toplarla ilgili olayımı tam bitirdikten sonra kaptanımdan yeni bir emir daha almıştım. Yine basit gibiydi bu iş de, bunu da yapabilirdim! Tek yapacağım şey dümene geçip gemiyi hafifçe limana yanaştıracaktım. Dümen benim için fazla ağır olmayacaktı kesinlikle. Aslında sahip olduğum kas gücünü de devreye sokunca bu iş için biçilmiş kaptan bendim. Kaptan ben miydim? Hayır, ama bu işi benim yapmam gerekiyordu. Aslında kaptanın yapması gerektiğini fark etmiştim ama... Kafam karışık bir şekilde bana verilen işi yerine götürmek için ayaklarımı kullandım.

"Kaptan... kaptan..." derken bir yandan da dudaklarım "fena değil" hareketini yapıyor, arada bir de tek elimi dümenden kaldırıp çenemi kaşıyordum. Bu olayı çözmek benim açımdan zaman alacak gibiydi.

[GM-One Piece]

Yasha bir kimyager olarak oldukça yetenekli birisi olabilirdi belki. Ancak konu gemi yönetimine gelince... Dolu bir limana yanaşmak dümen kontolü konusunda beceri gerektirdiğinden ve boş sularda başı boş dolaşmaya pek benzemediğinden ötürü kaza kaçınılmaz olmuştu. Oldukça pahalı duran bir gemiye sağ tarafından boydan boya sürterek limana çarptığınızda oluşan kuvvet hepinizin yerinizden fırlamasına sebep olmuştu. Yasha elinde dümen ile beraber geminin burnuna doğru uçuşa geçerken Sange yüz üstü yere kapaklanmıştı. Bu darbe yüzünden büyük olasılıkla burnundan kötü bir darbe almış olmalıydı. Ancak Tyrone aniden tetiklenen refleksleri sayesinde mızrağını güverte kalaslarına saplayarak olduğu yerde durmayı başarabilmişti. Çevresine bakınırken görmüş olduğu manzara şuydu; burnu ve sol tarafı hasar almış ayrıca dümeni kopmuş bir gemi. Güvertenin baş tarafında elinde geminin dümeni ile şaşkın bir şekilde oturmakta olan Yasha ve kanlı bir burun ile sırt üstü yatmakta olan Sange. Bunun haricinde çarpmış olduğunuz gemiden size doğru öfekli bir tonda bağırmakta olan bir adamın varlığını fark ediyorsun. Yaşlı biri gibi hemen hemen 60 yaşlarında olmalı, siyah bir takım elbisesi var alnı oldukça açık ... Bunun haricinde bulunduğun mesafeden seçebildiğin başka bir şey yok gibi.

"Afedersiniz bayım ama sormam gerek; mavnanızı bir katıra mı sürdürmekteydiniz. Umarım oluşan zararı karşılmaya gönüllsünüzdür. Aksi halde efendim, sizi kolluk kuvvetlerine havale etmekten başka bir çarem kalmayacak."

[Tyrone Armagh]

Planladığım şekilde gemi direğine tırmanışıma başladığımda, tayfa üyelerinin de onlara buyurduğum işlere koştuğunu gördüm. İyi bir takım olabiliriz gibime geliyordu. En azından gerekli yerlerde emirlerimi dinleyebiliyorlardı. Bu bile bugünlerde çok taşşaklı biri olmadığınız takdirde çok rastlayamayacağınız bir şeydi. Direğin en tepesine çıkıp bayrağın iplerini çözerken, gemi hafifçe yana doğru kırılmıştı. Yasha'nın dümen başına geçmiş olduğunu farkettim. İpler çözüldüğünde bayrağı düzgün bir şekilde katlayıp giysimin iç cebine yerleştirdim. Şimdi yapmamız gereken tek şey, sorunsuzca yaklaşıp demirlemekti. Tabii bundan önce yelkenleri de toplasam fena olmazdı. Halatları çekmek üzere ana kalasa göre daha ince olan direğe yöneldim Ellerimi iki yana açıp dengemi sağladıktan sonra seri adımlarla direkte yürümeye başladım. Ortalarına doğru geldiğimde, hafifçe eğilip ilk halatı aldım ve direğin sonundaki ikinci halat için yeniden yürümeye koyuldum. Arada dengemi kaybediyor gibi olsam da toparlamakta gecikmiyordum neyse ki. İkinci halatı da aldıktan sonra geriye dönüp orta kısma doğru yürümeye başladım. Direklerin tam ortasında üzerinde durulabilecek kare bir alan bulunuyordu. Zaten bayrağı da burada durarak sökmüştüm. Orta alana vardığımda halatları kaçmamaları için orta direğe hafifçe bağladım ve direğin diğer kısmına yöneldim. Oradaki iki halatı almak, ayaklarım artık işe alıştığından daha kolay olmuştu. Yeniden ortaya döndüğümde dört halatı da sıkıca çekip yelkenleri toparladım ve halatları orta direğe sıkı bir şekilde sarıp bağladım. İşim bitip indiğim anda, Caradoc'uma kavuşmak için elimi ona yönelterek üzeri rünlerle kaplı metalini kavradım, ve birden bire devasa bir gürültü kulaklarımı sağır etti. Öne doğru savrulurken Caradoc'u zar zor bir yerlere saplayarak durmayı başarmıştım. Gürültü birkaç saniye sonra kesilirken gördüğüm manzara dehşet vericiydi. Geminin yan kısmı ve burnu hasarlıydı, ve Sange biraz ileride kanayan bir burunla yerde sırt üstü yatmaktaydı. Ancak gülmeme asıl sebep olan görüntüyü ise Yasha vermekteydi. Elinde kırılmış dümenle, geminin ucunda saf saf oturmaktaydı. Durumumuzun vahimliğini bir an için unutarak güçlü bir kahkaha patlattım. Bu sıradaysa çarptığımız gemiden bize kızgınca böğüren adamı da duymamazlıktan gelmeye çalışıyordum. Ancak bu konudaki başarım yalnızca üç dakika sürebildi, çünkü herif susmak bilmiyordu resmen. İlerleyerek geminin ucuna ulaştım ve hasar almış olsa da, gemimizin simgesi olan elin üzerine çıkarak ben de adama bağırdım: "Önümüzde duran sizin geminizdi bayım! Gemi olmasaydı gayet de güzel yanaşırdık!"