Kayıp Ruhlar

[Owanuel Mendax]

Mendax Marquiss’in kan dondurucu gülüşüyle beraber sarf ettiği sözleri dinliyordu. Her kelimeyi alaycı gülüşüyle alay ediyormuş gibi görünüyordu. Ama bir o kadarda içtenlik ve inandırıcı bir biçimde şekillendirip söylüyordu kelimelerini. Sözcükleri devam ederken, onun yakınında bulundukça hissettiği büyük güç gerçekten de bu tür Hollowların normal olmadığını söylüyordu. Şu evcil pire torbasından bu gücü hissedemesede bu herif gerçekten de hepsini parçalayacak güçte görünüyordu. Bu Mendax’ı içten içe titretip korkutsa bu güçlülük olayı hoşuna gidiyordu. Dıştan sıcak ve güler yüzüyle Marquiss’e baksada içten şeytani sırıtışı bu kan dondurucu yaratığa karşı bile devam ediyordu. Bu adam sanki tamamen karanlıktan yaratılmıştı, tıpkı bir tanrının karşısına çıkan bir şeytan gibi…

Düşünceleri devam edip olayın ciddi boyutuna kadar ilerlerken Marquiss durumu anlattıkça Mendax gibi birinde bile ciddi şekilde edişe uyandırmıştı bu durum. Ölümsüz ruhları yok etmek, ve bunu durdurmak için şu zamana kadar oluşmuş en garip takım. Bir tanrıyla şeytanın birlikte çalışması. Suratı ciddi bir ifadeyle kasılmıştı, içten bile ciddi bir ifadeye bürünmüştü. Her ne kadar ruhlar normal zamanda şeyinde bile olmayacak olsa da bu farklıydı, sonsuz karanlık ve ölümdü o urhların başına gelen. Bu düşüncelerle hafif bir karamsarlığa düşerken omzunda bir el hissetmesiyle hafiften irkilmişti. Bu irkilme dışarıya belli olmasa da Quincy moruğu" Ehm, peki ya sizler kim oluyorsunuz? Şuan burada olduğunuza göre sizinde bir takım numaralarınız olmalıdır, ha ? demişti. Mendax biraz önce içine girdiği düşünce girdabı nedeniyle ilk başta şaşkın bir bakış atsa da, kendini hızla toparlayıp sıcak gülümsemesiyle yaşlı keçiye ‘’Ha, biz Shinigamileriz. Söylesene Os-san yaşına göre tecrübeli bir Quincy olman gerekir bizi gerçektende bilmiyor musun? Her neyse, numaralarımız neler mi?’’ demişti. Zanpaktosunu tutup hafifçe havaya kaldırırken ‘’ Mesela bu yakın dövüş ve biraz büyü. Bizler dünyadaki ve Seireitei’de ki düzeni sağlarız. Ölmüş insanların ruhlarını Seireite’iye götürürüz. Onları ve canlı insanları hollowlardan koruruz ve hollowları huzura erdirebilmek için öldürürüz.’’ demişti.

[Dragneel Adolpho]

Marquiss, Hollowlar’ın beyinsiz yaratıklar olmadığını vurgulamıştı fakat Dragneel’e göre, kendisi ve Marquiss dışındaki birçok Hollow, sadece öldürme dürtüleriyle hareket eden yaratıklardı. Aslında kendisi de bir süre önceye kadar öyleydi. Marquiss’in mekanına gidip, orada birkaç savaş atlattıktan sonra yaşadığı tecrübeler, O’nu, diğer Hollowlar’dan farklı bir birey yapmaya yetmişti. Diğerlerinden farklı olduğunu göstermek istiyordu. Bunun bir parçası olarak duygularına yenik düşmemeyi başarmaya çalışıyordu. Bunun yanı sıra ‘insancıl’ kelimesine de katılmıyordu. Bir Hollow, neden insancıl olsun ki? Kendi ırklarından olmayan birilerine hoşgörü göstermeyi hâlâ benimseyememişti. Karşılaşacakları düşmanın ruhlar ile neler yaptıklarını dinlerken içinde bir duygu yeşermeye başlamıştı. Neydi bu duygunun adı? Korku mu? Hayır. Bu, tedirginlikti. Böyle bir grubun içinde bulununca, korkunun pek de yararı olmazdı. Buraya gelebilmek için çok çalışmış, avlanmış ve yeni yetenekler kazanmıştı. Kendi diyarı bile olmayan bir yerde, elin yaratığına yenik düşecek değildi, değil mi?

Grubumuzun fiziksel olarak en yaşlı görünen adamının sorusu ardından, siyah saçlı adam, isminin Kenshin olduğunu ve Dragneel’i öldürmek istediğini söylemişti. Hâlâ bir şeyleri anlayamıyor gibiydi. Beyaz saçlı adam da kendisinden bahsetmişti. Güçleri dikkatini çekmişti. Büyü, ha? Acaba Arrancar olunca böyle bir güç elde edebilecek miydi diye düşünmeden edemedi. Sadece fiziksel gücün barındığı bir ülkede mi yaşayacaktı yoksa?

“İsmim Dragneel. Bu ismi kafanıza yerleştirmenizi öneririm fakat görünüşümü hatırlamasanız da olur. Çünkü kısa bir süre sonra Marquiss gibi insan formuna bürüneceğim. O hâlimi hafızalarınıza kazımak için elimden geleni yapacağımdan emin olabilirsiniz. Bu arada, Kenshin, söylediğinin imkânsız bir şey olduğunu artık kafana soksan iyi edersin.”

[Lyserg Lyakhov]

Beyaz saçlı oğlandan gelen cevap beni pek heyecanlandırmamıştı. Normalde böyle şeyler kulağa ilginç gelse bile, etrafta çok daha ilginç olaylar vardı. Çocuğun anlatıp gösterdiklerine karşı ise kaşlarımı havaya kaldırarak başımı salladım. Cidden de , ustamla tanışmadan önce sakin bir hayatım vardı. Ancak şuanki hayatıma bakacak olursam, eskisinden pek eser kalmadığını görmek hiç de zor değil. Kimliği bilinmeyen, başka boyutlardan gelen yabancılar. Bakalım daha neler göreceğim.

Bu sırada ise Marquiss ortamı yumuşatan ve bir o kadarda bilgilendiren bir konuşma yapmıştı. Bu dedikleri sağdan soldan gelen ve allak bullak olan bilgilerimi bir düzene soktu. Şahsen şuan çok daha bilinçliydim.

Esen rüzgâr şiddetini halâ gösteriyor, bende ağzımı, ardına kadar çektiğim ceketimin içine sokmaya çalışıyordum. Ellerim ise cebimdeydi. Ayrıca şuan nereye gittiğimizi de bilmiyordum. Ara ara önümdekilere bakarak, aradaki farkı biraz kısaltıyor, sonrasında ise tekrardan yavaşlıyordum.

Anlamsızca etrafıma bakınırken yanıma gelen delikanlının sözlerine karşılık tebessüm ederek cevap verdim. Evet yaşlıydım ancak, her seferinde bunu bana söylemeleri gücüme gidiyordu. Belki kemiklerim narin ve kırılgan olabilirler ancak bu ihtiyarda hala iş vardı. Gözlüklerimi avcum ile tekrardan düzeltip " Merhaba delikanlı, ben de Lyserg.. Evet evet, beni kollayacak birilerinin olması hiç de kötü olmaz. " demiş, konuşmanın ikince kısmına karşılık ise herhangi bir ses vermemiştim. Sanırım burada benden başka herkes birbirini öldürmek istiyordu. Konuşmalara bakarsam eğer bunu anlamak pek de zor değildi.

[GM-Bleach]

İnşallah benim yazmamı beklemiyorsunuzdur.

[Owanuel Mendax]

Yanıp yanıp sönen ışıklar, giderek artan güçle üzerilerinde hissettiği baskı. Bir tanrının bile ezile bileceği bu baskı, gerçektende bir dağ niteliği taşıyor olmalıydı. 2 hollow, 1 quincy ve 3 shinigami. Hepsi bu yerde toplanmıştı, Mendax daha bu gün nelerle karşılaşa bileceğini merak ediyordu aslında. Daha 1 gün olmamıştı Tüm Rukongaiyi yok etmek isteyen Ceres, eski 12. Takım kaptanı tarafından göğsüne bir zanpaktou sokulalı. Elini yavaşça göğsüne götürdü, sürdüğü kremler felan dolayısıyla acı hissetmese de onun zanpaktousundan çıkan demirler hala göğsündeydi. Ne işe yarıyor, halada bilinmiyordu tabiî ki. Şimdide bu olay işte, tahminen birkaç saat sonra da uzaylılarla kavga eden orkları felan görebilirdik. Evet, dalga geçilesi bir durumdu bu. Hayatın bir tanrıyla dalga geçme şekli. Dişlerini hafifçe sıkmıştı, arkada tartışmakta iki eziğe dönüp sıcak gülümsemeyle ’Beyler… siz isteseniz de istemeseniz de şimdilik birbirinizi korumak zorundasınız…’’ dedikten bir gözü toprağa bakan, yaşlı moruğa dönüp ‘’Os-san aklı başında olan tek sen varsın. Söylesene sen bu işin içine nasıl girdin?’’ demişti. Kodumun moruğu sikinde değildi aslında. Maksat muhabbet yapıp sadece götü sağlama almaktı…

[Dragneel Adolpho]

İlerledikleri yolun sonunun nereye ulaşacağından bihaber hâlde yol almaktaydılar. Dragneel için ne olacaktı bunun sonu? Ölüm mü? Yeni güçler mi? Belki de hayâlini kurduğu Arrancar olacaktı. Bu gücü elde etmeden ölmemeye yemin etmişti bile. Bu güce ulaşmak için her şeyi yapacaktı. Buradakilerle takım bile olmaya razıydı. Aradığı şey, sadece karanlıktan gelecek bir güç olsa bile bundan vazgeçmeyecekti. Bu gücü almadan ölmeyecekti. Diğerlerinden farklı olduğunu herkese göstermek zorundaydı. Diğer ezikler gibi değildi. Hepsinden üstün ve güçlü bir bireydi o.

Aklından birçok düşünce geçerken beyaz saçlı adam lafa giriyor ’Beyler… siz isteseniz de istemeseniz de şimdilik birbirinizi korumak zorundasınız…’’ Haklı olmadığını kimse söyleyemezdi. Eğer birbirlerine arka çıkmazlarsa, karşılaşacakları rakibe karşı 1-0 geride başlayacaklardı.

“Her ne kadar bundan pek haz almasam da, haklısın. Eğer savaştan gâlip çıkmak istiyorsak, birbirimize güvenmeli ve destek vermeliyiz. Öyle değil mi Kenshin?” Sesindeki alaycı ton hissediliyordu. Bunu söylemesini kimsenin beklemediği için bu tonla konuşmuştu belki de.

Etraftaki atmosferden işin ciddiliğini anlıyordu. Karşılarındaki yaratığın yarattığı korku, insanda boğucu bir etki bırakıyordu. Güçlü gözükmek için tüm cesaretini topladı ve dimdik karşıya baktı. Diğerlerinin yanında rezil olmak istemiyordu; üstelik bu ‘diğerleri’, kendi ırkından bile değildi.

[Hiroshi Kenshin]

Diğerlerinin konuşmasından sonra Dragneel konuşmaya başlamıştı. Konuşurken alaycı bir ton ile konuşuyordu. “Her ne kadar bundan pek haz almasam da, haklısın. Eğer savaştan gâlip çıkmak istiyorsak, birbirimize güvenmeli ve destek vermeliyiz. Öyle değil mi Kenshin?” söyledikleri doğruydu ama onu korumak istemiyordum. Birkaç saniye sessiz durduktan sonra Dragneel'e bakmış, kafamı döndürmüş ve Quincy'e bakarak;

"Haklı! Zor bir durumdayken arkanı kollayacağım ama her zaman bu yardımı bekleme... Quincy amca senle her hangi bir sorunum yok, sürekli arkanda olacağım, kendini serbest bırakabilirsin." demiş ve düşüncelerimi bildirmiştim. Bir shinigami olarak içgüdülerimi kenara bırakmış ve görevime konsantre olmaya çalışmıştım. Şef'in gözüne girmek için elimden geleni yapacak ve hata yapmadan geri dönecektim Seiretei'ye... Ve döndüğümde karşısına çıkıp, hiçbir hata yapmadığımı anlatacaktım.

[Lyserg Lyakhov]

Hissediyordum, hatta görebiliyordum.. Aradığımız şeyin orada olduğunu görebiliyordum. Tüm şehir bu sürede uykuya dalmıştı. Aklım ise halâ o küçük kızdaydı. Düşünmek beni ne kadar memnun etmese de yaşayıp yaşamadığını merak ediyordum. Eğer öldüyse bile, ruhunu geri alabilirsem onun yaşayıp yaşamayacağını bilmiyordum. Bunu öğrenmek için ise Rüya Gezer ile karşılaşmam lâzımdı.

Beyaz saçlı çocuğun sözlerine karşılık yüzümdeki tebessümü zorda olsa canlandırıp " Ha, ben mi? Yaklaşık bir kaç saat oldu. " deyip, sol kolumu sallayarak saatime baktıktan sonra.. " Evet 2 saat kadar olmuş.. " deyip, diğer delikanlının sözlerine ise aynı samimiyetle cevap verdim. " Eh.. eh.. Teşekkür ederim, genç adam. " Tabii ki bu sözleri duymak beni memnun ediyordu. Ancak son dakikalarda bu sözleri fazla duymam beni rahatlatıyordu. Bu güzel sözlere fazla alışmamalı idim. Eğer bir savaş çıkarsa , onları güvenerek sadece savaşı izlerdim ve bu benim açımdan hiç iyi olmazdı.

[GM-Bleach]

Etraf bir anda karanlıklara bürünüyor, çevrenizdeki sokak lambaları bir anda ışıklarını yitirip sizleri dipsiz karanlığın koynuna sürüklemişti.

"Ne kadar hoş" dediğini duyabiliyordunuz Marquiss'in keyifli bir tonda.

"Bırak neşelenmeyi de şunu hallet. Hepimiz senin gibi karanlıkta göremiyoruz" dedi Ren'in sesi sıkıntılı bir ifade ile. Hepiniz nerdeyse kör olmuş gibiydiniz. Sadece Dragneel etrafını az çok seçebiliyordu. Hayal meyal ileride bir şeylerin kıpırdadığını görebiliyordun.

Çevrenizdeki karanlık bir anda emilip gitmişti Marquiss tarafından, sadece karanlığın eksikliğinden meydana gelen doğal olamayan bir aydınlık etrafı kaplamıştı.

"Pusu!" diye haykırdı Ren. Çevrenize bakındığınızda, etrafınızın sayılamayacak kadar çok Hollow tarafından sarılmış olduğunu görmüştünüz.

"Ahh işte buradasınız. Ben de nereye kaybolduğunuzu merak ediyordum" demişti Marquiiss her zamanki sakin ifadesi ile. Bir çember halinde her yanınızı sarmış olan hollowlar size doğru yaklaşıyordu. Bazıları havadayken bazıları ise sürünüyordu.

Üzerinize karşınızdaki topluluktan kopup gelen en azında on hollow atılmıştı vahşi bir edayla. Dragneel bunların tamamen kontrol dışında olduklarını anlamıştın. Daha evvel dövüşmüş olduğun şeyler kadar güçlü görünmeseler de sayılarının çok olmasının başını ağrıtabileceğini düşünüyorsun. Marquiss bastonun kaldırıyor bu sırada garip bir şekilde baston siyah bir kılıca dönüşüyor. Ren ise Kendi garip kılıcını havaya kaldırıyor. Kılıç gözlerini ve ağzını sonuna kadar açarak haykırıyor.

Dragneel, Mendax,Kenshin, Lyserg; Size saldırmakta olan 10 düşman var. Şu an yan yanasınız arkanızda ise Marquiss ile Ren bulunuyor. Ne yaptıklarını göremiyorsunuz. Size doğru gelmekte olan hollowlar hiç düşünmeksizin sizi parçalamak istermiş gibi bir hale sahipler.

[Owanuel Mendax]

Etraf bir anda kararmıştı. Sanki biri İnsan dünyasında ki tüm ışıkları söndürmüştü. Hafifçe terlemeye başladığını hissederken ister istemez sıkıca kavramıştı zanpaktousunu. Refleksif olarak hafifçe kınından çıkan katana sadece Mendax'ın duya bileceği tiz bir ses yaymıştı. Bu sırada Marquiss
"Ne kadar hoş" demişti. Bu karanlığın nesi hoş olabilirdi ki? Kapalı bir yerde kalma hissi veriyordu insana. Bir tanrıyı bile rahatsız ediyordu işte. Bu sırada Ren "Bırak neşelenmeyi de şunu hallet. Hepimiz senin gibi karanlıkta göremiyoruz" demişti sıkıntı dolu sesiyle. Karanlıkta görmek mi? Demek kendi kendine mırıldanmasının sebebi buydu Maykinin. Aslında o derece güçlü bir hollow’un karanlığını görememesine şaşırmak zordu…

Bir anda karanlık olmamışçasına doğal olmayan bir aydınlıkla etraf görülmeye başlarken karanlıkğın bir vakummuşçasına Marquiss tarafından emildiğini görebiliyordu. Bu herif karanlıkla resmen içli dışlıydı. Rahatlamayla birlikte ufak bir ‘’çık’’ sesiyle zanpaktousunu yerine bırakırken Ren’in sesiyle irkilmiş ve refleksif olarak doğrudan zanpaktousunu çekmişti. Hızla gözleri etrafı taramaya başladığında ise etrafın kımıl kımıl olduğunu görebilmişti. Etrafta bir sürü çirkin suratın olduğu bir sürü hollow vardı. Onun tanrısal muhteşemli, kutsal vücudu ve muhteşem suratı bile bu çirkinliği zor bastırabilirdi. Bu sırada Marquiss "Ahh işte buradasınız. Ben de nereye kaybolduğunuzu merak ediyordum" demişti kaybettiği bir şeyi bulmuşçasına. Ne demek istediğini anlayamamıştı. Buraya çekilen hollowlardan felan mı bahsediyordu ki. Bu düşünceler arasında içten içe göt korkusu kendini göstermeye başlamıştı. Ancak elinde tuttuğu zanpaktousunun her kıvrımı, içinde olan dolgun göğüslü seksi hatunun kıvrımlarını tutuyormuşçasına ona cesaret ve enerji depolayıp bu göt korkusunu siliyordu. Bunun binlerce katı kadar daha hollowla kapışabilirdi zanpaktousu elinde olduğu sürece….

Marquiss’in bastonu siyah bir kılıca dönüşürken Ren’inde zanpaktosunun gözü ve ağzı kocaman açılmış haykrıyordu. Bu sırada kalabalığın arasından 10 kadar hollow kopmuş ve koşmaya başlamıştı Mendax ve diğerlerinin üstüne. Zanpaktousunu savunma konumunda tutacak aynı zamanda ''Os-san sana yaklaştırmam oklarını rahat rahat fırlatabilirsin!'' diyecekti. Ve savunmada bekleyecekti, moruğu korurken...