Takım için...

[Arashi Ookami]

Takımımla ve senseim ile ilk buluşmamız çok iyi geçmişti.İlk izlenim olarak sensei hariç herkes iyi anlaşabileceğim tiplerdi.Zaten iyi de anlaşmıştık.Fakat bu takım için elimden geleni değil daha fazlasını yapmalıydım.Takımımdakilerin güçlerini bilmiyordum ama yeteneklerime daha iyi yetenekler eklemeliydim.Bir kaç gündür iyi bir antrenman yapmayı ya da yeni teknikler öğrenmeyi düşünüyordum ama bir türlü ne öğreneceğimi bulamamıştım.Artık yeni bir takımım olduğuna göre onlara da yarar sağlayacak bir teknik öğrenmeliydim.

Bu sabah uyandığımda aklıma dank etmişti.Kendi kendime "Neden medikal ninjutsu öğrenmiyorsun?" diye sormuştum.Böylece takımdakilerin ölmesini engeller, yaralarını tek başıma tedavi edebilirdim.Bu benim içinde geçerliydi.Köydeki shinobiler arasında pek medikal ninjutsu bilen tiplerde yoktu zaten böylece değerli bir ninja haline gelebilirdim.Eskiden benim gözümde hiç bir insanın değeri yoktu bu yüzden kesinlikle böyle bir şey öğrenmeye meraklı değildim.Daha çok o pis insanları yok etmeye yönelik şeyler öğrenmeyi amaçlıyordum.Ancak artık bir takımım vardı ve onların hayatları benim için birer anlam ifade ediyordu.Yine onlara bir zarar geldiğinde zarar verenlerin başına büyük belalar açabilirim ama medikal ninjutsu öğrenirsem onlara da yardım edebilirdim sonuçta.Sonuç olarak bunları düşünmüştüm ve medikal ninjutsu öğrenmeye karar vermiştim.Bugün gidip kendime bir sensei bulacaktım ve ona beni eğitmesini söylecektim.Aslında rica etmek daha mantıklı olacaktır.

Yatağımdan aldığım kararın heyecanıyla fırlıyordum ve hiç bir şey yemeden hemen evden çıkıyordum.Genel olarak bunu pek yapmazdım her zaman yemeğimi yer sonra çıkardım evden.Sanırım gerçekten heyecanlanmıştım.Evimden hastaneye doğru koşarak gidiyordum.Doğrusu yürümeyi hiç düşünmemiştim bile.Bir an önce eğitimimi tamamlayıp iyi bir medikal ninja olmak istiyordum.Takımımdaki diğerleri gelişip, güçlenirken ben yerimde sayamazdım.Önce köy meydanından geçiyordum.Kalabalıktan dolayı hızımı kesip yürümeye başlamıştım ancak dayanamıyordum.Bir an önce köy meydanını geçmek istiyordum ve kalabalığı sağlı sollu geçiyordum.Köy meydanından geçtikten sonra hastaneye varmıştım.Hastane dört katlı idi ve köyde sakin bir yere kurulmuştu.Doğrusu neden köy meydanına kurulmadığını merak ediyordum.Köy meydanı daha uygun olurdu birilerini yetiştirebilmek için ama neyse.Sanki çokta umrumdaydı hastanenin nerede olduğu.İçeriye girdiğimde hastanedeki o ilaç kokusu vuruyordu burnuma.Mis gibi kokuyordu.Bu koku bir çok insanın hoşuna gitmezdi ama ben çok seviyordum.Derin bir nefesle burnuma hastanedeki o ilaç kokusunu çekiyordum.Kafamı yukarıya kaldırmıştım ve gözlerimi kapatmıştım, kokuyu tam olarak hissetmek için.Daha sonra gözlerimi açıp yetkili birisi arıyordum.

[GM-Naruto]

Hastaneye giriş yapmanla birlikte görüntü oldukça temiz bir yerde olduğunu gösteriyor, tıpkı bir hastanede olması gerektiği gibi. Burnuna ilaç kokularının yanısıra temizliğin ve temizlik maddelerinin de kokusu çarpıyor. Etrafına bakınıyorken birçok önlüklü kişi önünden geçip gidiyor, bazı hemşire kıyafetli insanlar ellerinde tuttukları tepsilerle odadan odaya geçiyor, hasta insanlar ise acı acı inliyor ancak kimileri için aynı şey geçerli değil. Bunlar iyileşmiş olma olasılığı yüksek olan ve hallerinden memnun insanlar. Sen bakınmaya devam ederken gözüne resepsiyon masası ilişiyor. Masada iki tane görevli oturuyorlar ancak elleri sürekli çalışmakta.

[Arashi Ookami]

Hastaneye tamamen bir temizlik hakimdi.Her yer parıldıyordu ve burnuma gelen ilaç kokularının yanı sıra bir de temizliğin o hoş kokusu geliyordu.Burası nasıl bir yerdi? Dünyada böyle bir yer olabilir mi ki? Gerçekten hoşuma gitmişti hastane ve onun o hoş havası.Bir çok insanın acı inlemeleri geliyordu kulağıma bunlar acı verici ve hoş olmayan şeylerdi.İnsanların acı çekmesi kulağa hem biraz acı verici hem de ilginç geliyordu.Fakat bazı insanların iyileştiklerinden dolayı oluşan o suratlarındaki mutluluk ifadesi işin en hoş yanı olmalıydı.Bir insanın hayatı gerçekten önemli değil mi?

Ben bunları düşünürken önlüklü hemşireler ellerinde tepsiler ve tepsilerin üzerlerinde ilaçlarla odadan odaya koşturuyorlardı.Hepsi buraya gelen hastalara hizmet için uğraşıyordu.Bir insan böyle bir şeyden zevk alabilir miydi ki?Ama hastaların o suratlarındaki mutluluk ve huzur buna değerdi.Normalde olsa böyle bir yeri hareketlendirip biraz delilik yapardım ancak buradaki düzeni bozman hiç içimden gelmiyordu.Sanırım hayatımı bulduğum yer burası benim hep yapmak istediğim iş bu olsa gerek.Bir süre daha yerimde etrafa bakınıyordum fakat fazla ayak altında dolaşmamak için tekrar etrafa bakınıyordum ve yetkili birisini arıyordum ki gözüme resepsiyonda oturan kişiler takıldılar.Gidip onlara gerekeni sorabilirim gibi gözüyordu ancak meşgul görünüyorlardı acaba şimdi sorup işlerini önlemek yanlış mı olurdu? Bilmiyorum ama bu kadar yol geldikten sonra geri dönmek daha yanlış bir şey olurdu.Bir süre sorsam mı? Sormasam mı? diye tereddüt ediyor ve ardından kendi kendime "Bir soru sormaktan zarar gelmez ki canım ne olacak sonuçta?" diyerek kendimi gazlıyordum ve resepsiyona doğru ilerlemeye başlıyordum.Her adımımda heyecanım bir kat daha artıyor karnıma ağrılar giriyordu.Kendimi sakinleştirmek için düzenli nefesler alıp veriyordum.Burnumdan alıyor ve ağzımdan veriyordum ancak bu bile heyecanımı dindirmeye yetmiyordu.

Bulunduğum yerden resepsiyona gelmem sanki yıllarımı almıştı.Neden bu kadar heyecan yaptığımıda anlamadım doğrusu.Alnımdan terler akıyordu.Resepsiyonun masasının başına gelerek derin bir nefes alıyorum ve resepsiyondakilere "Afedersiniz efendim ben bir geninim ve beni medikal ninjutsu konusunda eğitebilecek birisini arıyorum.Acaba bana bir yol gösterebilir misiniz?" diyordum.Bütün bu cümleleri beynim doğaçlama olarak birden kurmuştu ve ağzımdan birden çıkmıştı.Eğer kendi bilincimle konuşsaydım sanırım bu kadar iyi cümleler kuramaz sadece kekelerdim.Kendimi bir saunada gibi hissediyordum ve suratımın kıpkırmızı olduğundan eminim.Büyük bir merakla ve kendime karşı oluşan bir şaşkınlıkla resepsiyondaki görevlilerden cevap bekliyordum.

[GM-Naruto]

Resepsiyondaki görevli eliyle senden biraz zaman istiyor ve önünde duran birkaç dosyayı kapattıktan sonra sana dönüyor. "Kusura bakmayın." dedikten sonra son derece nazik bir şekilde "Medic-nin öğrencileri ile ilgili işlemler bir aşağıda bodrum katta bulunuyor. Orada bulunan görevlilerden birine danışırsanız daha iyi bilgi alabilirsiniz." diyor sana ve hemen ardından "Başka yardımcı olabileceğim bir konu var mı?" diye soruyor.

[Arashi Ookami]

Resepsiyondaki görevliye gidip sorumu soruyordum ve bana elini kaldırıp işaret parmağıyla bir dakika diyordu ve benden izin istiyordu.Tekrar işlerine dönüp devam ediyordu.Adamlar gerçekten meşguldüler ve onların işlerini bozmak istemiyordum.Bir süre bekledikten sonra benden özür diliyor ve beni bir alt kata yönlendiriyordu.Ardından başka sorum olup olmadığını söylüyordu.

Görevliden hiç beklemediğim sıcak bir tepki alıyordum.Bu beni biraz rahatlatıyordu ardından adam "Teşekkür ederim efendim.İyi günler diliyorum, işlerinizde kolay gelsin." diyordum sıcak bir surat ifadesi ile ve ona minnettarlığımı gösteriyordum.Ardından dönüyordum ve alt kata inmek için ilerlemeye başlıyordum.Temiz hastanenin koridorlarında ilerliyor ve alt kata inmek için merdivenleri kullanıyordum.Girişi kadar temizdi her yeri ve burnuma hala o ilaç ve temizlik kokuları geliyordu.Eğer eğitime kabul edilirsem burada olmaktan mutluluk duyacağım.Burası tam benlik bir yer.Umarım kabul ederler yoksa bütün umutlarım boşa gidecek ve istediğim şeyler olmayacaktı.Tahminen bir süre üzüntülü bir şekilde yas tutacaktım.Belki bir hafta belki de bir ay kadar evden dışarı adım bile atmayabilirdim.Tabi bu ruh halime bağlı bir şeydi.Ama işler terste gidebilirdi kabul edilmeyedebilirim.Bu durum beni her ne kadar üzecek olsa da bunu normal karşılamalı ve hayatıma devam edip başka yollardan bu eğitimi almalıydım.Şuanda en çok istediğim şeydi bu ve her şeyimi feda etmeye hazırdım.

Merdivenlerden alt kata iniyordum ve yukarıdaki görevlinin dediği gibi medic eğitimiyle ilgili soru sorabileceğim birisini arıyordum.Bir görevli evet bir görevli olmalıydı.Yine tahminen bir masa vardır ve başında birileri işleriyle meşguldürler.İşte tam olarak aradığım buydu.Ama yine de bundan emin olamazdım etrafa iyice bakınarak görevlileri arıyordum.

[GM-Naruto]

İlk bodrum katına inmenle birlikte hastanenin kalabalığından ve kulaklarının kısa sürede alışmasını sonucu fark edemediği buğulu gürültüden kurtuluyorsun. Merdivenlere bakıldığı zaman en az bir tane daha alt kat bulunduğunu görebiliyorsun. Şu an bulunduğu kat ise bir öncekinden epey farklı görünüyor. Çünkü burası bir hastane katından ziyade daha çok Akademi Binası'nı andırmakta. Bu benzeyişin ilk aşaması ise numaralanmış ve bir önceki katta gördüğün odalardan çok daha farklı duran odalar oluyor. Birkaç tane kapısı açık odadan geçerken içeride masalar, sandalyeler, maket insan vücutları gibi şeyler görüyorsun. Bu şekilde anlaşıldığı kadarıyla ise burası gerçekten bir ders verilme katı. Etrafta biraz daha oyalanarak baktığında ise yüz ifadesinden de anladığın kadarıyla sıkıntıdan patlamış ve oturduğu sandalyede bir hayli mayışmış adamı görüyorsun. Önünde bulunan masada sadece kafası görülmesi adamın ciddi anlamda mayışmış ve kaykılarak oturduğunu gösteriyor.

[Arashi Ookami]

Merdivenlerden aşağıya inerken fark ettiğim kadarıyla hastanenin iki tane bodrum katı vardı ve ben şuanda birincisine inmekteyim.Acaba hangisi benim gideceğim yer? diye düşünürken ilk kata iniyorum ve başımda küçük bir ağırlık hissediyorum.Ardından bu ağırlığın kalktığını hissediyordum.Bu ağırlık sessizliğin ağırlığıydı.Üst kattaki insan gürültülerinden sonra alt katın sessizliği sonucu kafamda oluşan bir hafiflemeydi bu.Alt kata indiğimde gördüklerim beni biraz şaşırtıyordu.Burası tamamen akademiye benziyordu.Sınıflar,sıralar, tahtalar vs...

Ağır adımlarla ilerliyordum çünkü merak etmiştim etrafta ne olduğunu.Koridorda ilerledikçe sınıfları görüyordum.İnsan vücudu maketleri falan vardı hatta.Burası aradığım yer olmalıydı.Önümüzdeki günlerde belki de burada medic nin eğitiğimi alacağım.Bunu düşündüğümde tekrar heyecanlanıyordum.Biraz daha etrafa bakındıktan sonra masanın başında oturan adamın önündeki masanın üzerinden çıkmış kafası takılıyordu gözlerime.Adam uyur uyanık bir haldeydi.Çok sıkılmışa ve başı boşa benziyordu.Yukarıdakilerin aksine burada hiç iş yoktu sanırım.Pekala gidip o adama soracağım nasıl olsa uyumakla meşgul.Uyuklayan adamın masasının başına ilerleyerek masanın önüne geliyorum.Daha sonra küçük bir öksürüyorum adamın kendine gelmesi için.Adam kendine geldiğinde ona "Afedersiniz efendim ben medic nin eğitimi için gelmiştim.Beni yukarıdan gönderdiler acaba siz mi ilgileniyorsunuz?" diye soracaktım.

Umarım bu adamda yukarıdakiler gibi iyi birisidir yoksa işimiz var.Uykusunu böldüm diye de kızmaz umarım çünkü birisi benim uykumu bölseydi...Evet onu kesinlikle öldürürdüm.

[GM-Naruto]

Öksürmen ile birlikte masadaki görevli beceriksizce sandalyesinde doğrulmaya çalışıyor. Kendini toparladığı anda ise seni dinlemeye başlıyor. Cümlenin noktalanmasının ardından ise "İsim ve soyisim? Ha, bir de varsa takımın ve sensei?" diye soruyor sana. Bu sırada ise ayaklanmış hareket etmek üzere. Eline aldığı bir kalem ile hemen cebinden ufak bir kağıt çıkarıyor ve senin cevabını bekliyor.

[Arashi Ookami]

Adamın yanına gidip adamı öksürerek uyandırıyordum.Adam telaşlı bir şekilde sandalyesinde doğrulmaya çalışıyordu ancak bunu yamuk yumuk bir şekilde beceriksizce yapıyordu.Bu komikti ve kendimi gülmemek için zor tutuyordum.Ancak adamın karşısında duruşumu bozmamalıydım.Bunu düşünerek kendimi frenliyordum.Ardından adam bana isim, soyad,takım ve sensei soruyordu.

Bana adımı soyadımı soran adamın sözlerini dinliyordum ve cebinden çıkardığı kağıt kaleminde ardından ona "Adım Ookami, soyadım Arashi, iki gün önce takım 6 ya atandım ve senseimizde Kaname Nabari. Bunları ne için istiyorsunuz kabul edildim mi yani?" diye heyecanla soruyordum adama.Adamın bunları istemesi iyi bir şeydi.Sanırım kabul edilmiştim ve bu eğitimi alabilecektim.Çok mutlu olmuştum,heyecanlıydım ve bağırmamak için kendimi zor tutuyordum.En çok istediğim şey oluyordu artık takımda daha köklü bir yerim olacaktı ve her durumda arkadaşlarıma yardım edebilecektim.Gerek sıcak dövüşte, gerek sıcak dövüşten sonra onların yaralarını tedavi etmede.Zaten köyün medic nin nüfusu çok azdı.Yani sayılı bir kaç insanın arasına girebilecektim.Tabi iyi bir medic nin olamakta vardı.

Neler düşünüyordum ben böyle? Henüz adam kabul edildiğimi söylememişti ancak ben çoktan heyecan yapmıştım.Ya kabul edilmezsem diye düşünüyordum ki büyük bir umutsuzluğa kapıldım.Kendi kendime "Böyle düşünme Ookami.Kendine gel!" diye kendimi toparlıyordum ve adamdan bir cevap beklemeye başlıyordum.

[GM-Naruto]

Adam senin söylediklerini kağıda yazdıktan sonra "Bu kadar çabuk olacağına gerçekten inanıyor musun?" diyor baygın bir şekilde. Adımlarını atmaya başladığında ise "İlk önce sınavı vermelisin. Buradan ayrılma!" diyor sana ve yürümeye devam ediyor. Adam bir sınıfa doğru yönelip içeri girdikten sonra tedirgin bir bekleyiş seni alıyor. Çünkü bir sınav olacağı hiç aklına gelmeyen bir şeydi ve dahası bu sınavın nasıl olabileceği konusunda da en ufak bir fikrin yok.