Kirigakure Takım 2 - Kısa Yol

[GM-Naruto]

Kiri Takım 2

Surudoi Itasa

Goutou Nobunaga
Osaru Gishibi
Fujita Kiyoshi

Buluşmadan sonra yaklaşık 2 gün geçiyor. Postanızda bulduğunuz kağıtları hemen alıyor ve açıyorsunuz. Açınca bir çağrı olduğunu rahat bir biçimde anlıyorsunuz. Özenli ve temiz kalıplarla yazılmış bir yazı. Sensei'nizin yazısının inanılmaz güzel olduğunu okumakla birlikte öğrenmiş oluyorsunuz.

'' Genç öğrencilerim, yarın sabah 7'de akademi binasının önünde olun. Görevimiz yolculuklu geçeceği için iyi hazırlanmayı ihmal etmeyin. Ve son olarak kesinlikle zihninizi boşaltın. Boş bir zihin her türlü göreve açıktır.
Itasa.''


2 Tur Free'den sonra konuya balıklama dalıcam.

[Fujita Kiyoshi]

Günlerdir evden çıkmazken yatakta yatmanın keyfi bir başka diye düşünüyordum hafif bir gülümsemeyle sisin içinden gözüken güneş ve yüzüme yansıyan ışık ile doğrulmaya karar vermiştim doğrulmaya karar vermemin nedeni farklıydı ya neyse cool havamı yinede korumalıydım hafiften karnımın gurultusunu tekrardan işitirken hızla mutfakta ne yiyecek bulursam ağzıma götürüyor ve yiyordum kendimce pek seçici değildim hafif bir esnemeyle dolabıma yöneldikten sonra her zamanki giysilerimi giyerek asil Kirigakure alın bandını anlıma geçirmiştim. Her zamanki gibi ilk önce biraz yatağıma ve camdan dışarı baktıktan sonra temiz havayı alamasam bile hızla açık camdan giren oksijeni burnumdan içeri sertçe soluyarak hafifçe veriyordum.

Yavaştan bugün ne yapsam diye düşünürken ilk önce postaya bakmalıyım diyede düşünmeden edemiyordum. Takım buluşmamızdan 2 gün yada 3 gün geçmişti ama henüz güçlenecek yada para kazanabileceğimiz bir görev alamamıştık bu süre içinde tekrarladığım monoton davranışlarım beni zaten strese sokmuşken birde durmadan postaya bakmam bunu dahada strese sokuyordu hafiften evimin posta kutusuna yönelmek için kapıya doğru hareket lenmiştim. Yavaştan kapının tam ön iç kısmında duran ayakkabılarımı ayağıma geçirirken biraz eskimişmi diyerek dikkatle uç ve topuk kısmına bakıyordum. Kapıdan çıkmamla birlikte hafiften posta kutusunu açarak içindeki zarfları karıştırmaya başlamıştım.

Yavaştan bir zarfı açarken yazının olağanüstü derecede güzel ve akışkan olması beni okumaya çekerken hafiften sinirlerimi altüst ediyordu çünkü benim yazım her zaman kötü ve sıkıcı olmuştu. Ama ninja olmayı bu yüzden seviyordum ya, yazıya göre not vermiyorlardı. Hafiften notu okumaya başlamıştım. '' Genç öğrencilerim, yarın sabah 7'de akademi binasının önünde olun. Görevimiz yolculuklu geçeceği için iyi hazırlanmayı ihmal etmeyin. Ve son olarak kesinlikle zihninizi boşaltın. Boş bir zihin her türlü göreve açıktır.
Itasa.'' Erkenden süper bir yoluculuk ha işte bu benim tarzım diyerek hafifçe zarfı giysim deki uzun cebe sokuştururken hızlı ve sert adımlarla binanın merdivenlerini çıkıyordum içeri girdiğimde ilk işim büyük bir sırt çantası seçerek içine ihtiyaç duyacağım yiyecek ve içecekleri doluşturarak ve kendi ağırlığı ma göre ayarlamak olacaktı sonrada kalın bir mont alarak üstüme geçirecek ve akademiye doğru hızlı adımlarla ilerleyecektim.

[GM-Naruto]

Aynı şekilde free Turuna devam et. Diğer turda gireceğim. Gelmeyenler takımdan şutlanmaya kadar gidecek cezalar alacaktır.

[Goutou Nobunaga]

Uyanır uyanmaz camı açtığımda, çok güzel bir hava ile karşılaşmıştım. Adeta ruhumu okşayan, içimi kıpır kıpır yapan, kısacası beni iyi hissettiren bir hava. Dışarıya karşı yüzümde mutluluk dolu bir tebessüm ile gerindim. Canım değişik bir şeyler yapmak, adrenalin patlaması yaşamak istiyordu. Bunu yapacak enerji, hava ve kararlılığa sahiptim. Sanırım göreve çıkmak benim ilacım olacaktı. Tabi ortalıkta bir karışıklık ya da bir sıkıntı yok gibi görünüyordu. Bu da görev verilme ihtimalini azaltıyordu. Şimdilik yapabileceğim tek şey, istediğim bir şeyin gerçekleşmesine ışık tutacağı inancıyla umut etmekti.

Tuhaf buluşmadan bu yana 2 gün geçmişti. Pek bu tarz işleri sevmeyen bir senseimiz vardı anlaşılan. Aslına bakılırsa ben de pek sevmezdim buluşma, toplantı gibi şeyleri. Umarım bu düşünce gibi diğer düşüncelerim de senseimizle uyum sağlar. Tahminlerim doğrultusunda, senseimizin sıkıcı bir kişi olmadığını düşünmüştüm. Böyle uzak durması, pek ortalarda gözükmemesi, bizimle ilgilenmemesi beni gıcık etse de, sabır kozumu kullanarak bu duyguyu bastırmaya çalışıyordum.

Posta kutusuna bakmak amacıyla kapının önüne çıkmıştım. Kapağı açtığımda birkaç broşür ve bir zarf gördüm. Saçma sapan broşürleri buruşturup yere atıp asıl bakmak istediğim zarfa yöneldim. "Kim bana mektup yollayabilir?" Dedikten sonra zarfı üst kısmından yumuşak bir şekilde yırttım. Oldukça düzgün bir yazı ile karşılaşmıştım. İçeriği ise görevle ilgiliydi. Yarın sabah 7'de akademi binasının önünde toplanmamızı söylüyordu senseimiz. Heyecanla kağıdı katladıktan sonra görev için gerekli eşyalarımı toplamaya koyulmuştum. Görev işi, hareketli ruhuma iyi gelecekti.

[Fujita Kiyoshi]

Havanın soğuk yada sisli olması pekte zevk verici olmasa da hafiften hayal ettiğim güneş gibi gözüken sokak lambaları insanın içini gerçekten de güneş gibi ısıtıyordu. Dudaklarımdaki kuru muşluk gelen nemle dahada artarken akademinin topraklı yollarında ilerlemeye devam ediyordum. Hafif bir sırıtış ve sert bakışlarla önümde kimse var mı yok mu diye düşünmeden devam etmek insanın boş bir yolda olduğunu hissettiriyordu yapayalnız bomboş bir yol sadece sen ve yokluk orada insan kaybolsa kimse yardım edemez kimse yardım isteyemezdi belkide. Hafiften bu düşünceler arasından çıkmaya çalışırken karşımda gördüğüm ihtişamlı ve büyük bina ile duraksamıştı m.

Aslında binanın o kadar büyük olduğunu sadece gördüğüm ön kısmından anlıyordum diğer geri kalan kısımlar ise yokluğun ve sisin arkasına gizlenmiş kocaman bir alandı hafiften saat kaç diye düşünürken beklemekten başka çağ re olmamasını hatırlamadığıma inanamıyordum bu sis ortasında beni bulabilirdi buna emindim hafiften akademi binasına gittikçe yaklaşırken bir esneme ile uykumu pekiştirirken montumun kapüşonunu kafama doğru çekmiştim. Bu kapüşon beni birazda olsa belirgin kılsa da hafif bir tebessüm etmeme yarıyordu sanki vücudum soğuk bir duvar gibi olmuştu ama artık bunları düşünmenin sırası değildi artık bir takımım ve hocam vardı bu paslanmış demir duvar cilalanıp mükemmel bir kolona dönebilirdi. Mükemmel bir ninjaya bu düşüncelerle akademi binasının ihtişamlı kapısının önündeki tıpkı düşündüğüm kolona dayanarak beklemeye başlamıştım. Belki kapüşonumdan yüzüm tanınmıyordu ama senseimiz büyük ihtimalle tanıyacaktı.

[GM-Naruto]

İkinizde akademi binasının önüne geliyor ve karşılaşıyorsunuz. Ama orada sizden başka kimse yok gibi gözüküyor. Sensei daha gelmemiş. Bu kadar erken bir saatte beklemek hoş bir şey değil, bunu şuan geçirdiğiniz saniyelerden anlıyorsunuz. İstemsiz yeni uyanmışlık hissi vücudunuzu tam olarak terk etmemiş. Gelmenizin aradan yaklaşık 20-25 saniye geçtikten sonra ufak bir patırtı duyuyor ve akademinin çatısına doğru bakıyorsunuz. Bir vücut şekli var gibi.Sisin içinden çıkan sis biraz sizin garip bakmanızı sağlıyor. Vücut şekli çatıdan size doğru atladığı anda hemen tedirgin hareketlerle bir kaç adım geri çekiliyor ve elleriniz direk ekipmanlara gidiyor. Yere inmesi ile beliren tip aniden rahatlamanızı sağlıyor. Bir kaç saniyede olsa kalbiniz küt küt attı. Tek sebebi olabilir, bir kaç saniyede olsa yaşanan korku.

''Günaydın çocuklarım, yaklaşık 3 dakikadır bekliyorum çocuklar. Hazırsanız gidiyoruz ? '' diyor neşeli bir ses tonuyla. Hafif tebessümü yüzünden bırakmadan ağır adımlarla kapıya doğru yöneliyor.

[Fujita Kiyoshi]

Nobunaga'nında görünmesiyle bekleyişim bitti diye düşünmeye başlamıştım. Hafiften başımı sallayarak Nobunaga'yı selamlarken başka kimsenin görünmemesi insanı birazda kızdırıyordu yine ilk tanışma günündeki gibi bekleyecek gibiydik. Senseimizi beklemeye devam ederken zaten sabahın erken ışıkları etrafı ısıtamıyor ve bizi soğuğa gömüyordu birde burada beklemek insana biraz koyuyordu ama sonucunda biz birer ninjaydık soğuğa alışmalı ve onla da yaşamayı öğrenmeliydik soğuk ve sis işte sabahların muhteşem ikilisi diye düşünürken hafiften gülümsetiyordu bedenimi istemsizce. Bedenimin ağırlığı sabah olmasından yada yeni uyanmam dan bunu kolayca çıkartabiliyorum hafiften kendimi rahatlatmaya çalışırken çatıdan gelen ufak bir patırtı beni o noktaya kilitliyor.

Bir sincabın fındığa kilitlenmesi gibi hafiften çatıya doğru bakarken üstümüze doğru gelen vücut şekli beni dahada ürpertse de reflekslerim zihnimden daha önce hareket ederek ani bir refleks'le ellerimi ekipmanları ma götürmemi kolaylıkla sağlıyor. Bu sırad olan şeyler ise sisin içindeki donmuş bedenini oynatan ben ve içimdeki patlayacak gibi alevlerle çarpan kalbim oluyor gibi. Taki sislerin arasındaki bedenden gelen seslerle bu korku bir anlık rahatlamaya dönüşüyor yada ben öyle düşünüyorum karşımda saygıyla karşıladığım kişi senseimiz daha biz ellerimiz çekmeden konuşmaya giriyor sakin ve rahat bir şekilde. " Günaydın çocuklarım, yaklaşık 3 dakikadır bekliyorum çocuklar. Hazırsanız gidiyoruz. ? " Bu kadar neşeyi sabahın köründe nasıl bulduğunu anlama samda beni de neşelendirmeye yetiyor senseimizin bu tavırları. Biz daha cevap veremeden arkasını dönmesiyle ağır adımlarla kapıya yöneliyor.

Senseimizin bu tavrı biraz beni havaya soksa da henüz söyleyecek bir söz bulamıyorum duvara dayanarak duran bedenimi kendime getirmek için hafif bir sallanış tan sonra senseimizin arkasından kapıya doğru yöneliyorum hafif ve ağır adımlarla senseime yaklaştığımda hafif ve neşeli ses tonuyla konuşmaya girecektim. " Günaydın sensei, sizi beklettiğim için özür dilerim. Bu arada görev ne idi acaba? " diyerek senseim ile senkron ize bir şekilde yürümeye çalışacaktım.

[GM-Naruto]

Osaru Gishibi -2
Goutou Nobunaga -2

Puan almışlardır. Lütfen imzalarınıza ekleyin.


Kiyoshi; Sorduğun gibi hemen tebessümle sana dönüyor .'' Aceleci olma genç öğrencim. Yol boyunca konuşabileceğimiz zaman olacak. Ama fazla yorucu olmayacağını düşünüyorum. '' diyor. Kapıya kadar geliyorsunuz. Yanınızdan hemen ayrılan Sensei kapıdaki görevlinin yanına gidiyor ve bir şeyler söylüyor. Ardından elemanın kafasını okşayarak yanından uzaklaşıyor ve gelmenizi işaret eden el hareketi yapıyor. Köyden çıkıyor ve ilerlemeye başlıyorsunuz. '' Artık sohbete başlayabiliriz dimi ?''

[Fujita Kiyoshi]

Kapıya doğru ilerlerken senseimden gelen cümleyle ona doğru bakmaya başlamıştım zaten etraftaki sis etrafı görmemi zorlaştırırken senseime bakmam gözlerimi biraz daha iyi şekilde etkilemişti hafiften senseimin sözlerini dinlemeye devam ederken ne kadar iyi huylu olduğunu bir kez daha anlıyordum konuşmasındaki samimiyetle " Aceleci olma genç öğrencim. Yol boyunca konuşabileceğimiz zaman olacak. Ama fazla yorucu olmayacağını düşünüyorum. " Hafiften senseimin sözlerinin sonlanmasıyla yola devam ederken bir cevap vermeden de duramazdım hafif bir gülümsemeyle söze girmiştim. " Pekala sensei, sanırım görev yakın bir yerde. Neyse sizinde dediğiniz gibi sensei zamanımız olacaktır. Yani umarım. "

Diye konuşmamı sonlandırırken kapıya yaklaştığımızı fark etmiştim hafiften duraksarken yanımızdan kapıdaki görevliye doğru hareketlenen senseimi izliyor ve ne konuştuklarını anlamaya çalışıyordum. Senseimi izlerken gözüme çapran pek çok olay olsada en önemlisi elemanın kafasını okşamasıydı sanırım onu çok iyi tanıyordu yada eski bir öğrencisiydi bunu şimdi anlayamazdım ancak senseimin işaretiyle yavaş ama seri bir şekilde ona doğru hareketlenmiş tim. Kapıdan çıkmamızla birlikte senseimin söze girişmesi neredeyse yakın oluyor. " Artık sohbete başlayabiliriz dimi? "

İşte bu sözler beni biraz sevindiriyor konuşacak çok şey olsa da zaman kısıtlı bunu iyi biliyorum bu yüzden hiç bir süre kaybetmeden söze giriyorum. " Sensei sormak istediğim bir çok soru var, ancak zaman kısıtlı ve yolumuzda kısa sanırım. Bu yüzden size pek çok soru sormak istesem de iki tane önemli soru sormakla işe başlayacağım, sanırım. " diyerek gülümsedikten ve seri bir nefes alış verişten sonra söze tekrar girdim. " İlk önce görevimiz nedir? Açıklayabilir misiniz? Ayrıca sensei köyde dolaşan bu söylentilerin ne kadarı gerçek ondan bahsedermisiniz, Siz bizim senseimiz olduğunuz için şanslıymışız filan bunlardan bahsediyorum yani. " diyerek konuşmalarımı sürdürürken bir yandan da yola bakıyordum.

[GM-Naruto]

Osaru Gishibi -5
Goutou Nobunaga -5

Toplamda bu iki arkadaş bu takım konusundan -7 Puan almışlardır. Lütfen imzalarınıza ekleyin.

''Cevaplamaktan mutluluk duyarım evlat'' diyor.Yüzü sana dönük olmasa da tonu hala ilgi çekici. ''Chikagai kasabasını yakınlarındaki köyleri kontrol edeceğiz. Bir şeyler dönüyor olabilirmiş. Bunu öğrenmemiz gerek.'' Son cümlenden sonra ufak bir kahkaha atarak ormanı inceden inletiyor. Tabi tam bu sırada yanınızdan gelen takım arkadaşın duruyor ve bir anda köye doğru geri koşuyor. Sensei üslubunu tam bozmadan dönüyor ve gözlerini kestirerek ona bakıyor. Sanki daha sonra ağzına sıçacağım havası var. ''Söylentiler belki doğrudur belki yanlış. Mizukage bu durumlarda titiz. Önemli olanların hepsini araştırmak üzere en iyi adamlarını gönderir. Tabi ilk bunların doğru olup olmadığını öğrenmek için biraz süre geçmesini bekler. Ağızdan ağza ne kadar laf geçmiş hepsini duymayı hedefler. Sonrasında ise adamlarını gönderir.'' diyor ve piposundan derin bir nefes çekiyor. Sisin içine yaydığı duman garip bir hava katıyor ortama. ''Öğrencilerimle aram her zaman iyidir ve onlara hep ilgi gösteririm. Sebebi bu olsa gerek hahahah'' sohbet devam ederken ilerlemeye devam ediyorsunuz. Yol bitecekmiş gibi durmuyor.